- Małgorzata Minclowa
- Wdowa po Janie Minclu, żona Wokulskiego; po niej odziedziczył sklep i 30 tys. rubli
- Sklep galanteryjny
- Sklep Wokulskiego na Krakowskim Przedmieściu, dawniej Jana Mincla; później przejmuje go Szlangbaum
- Suzin
- Moskiewski kupiec, przyjaciel Wokulskiego z Syberii; namówił go na dostawy dla wojska
- 250 tys. rubli
- Majątek, z którym Wokulski wraca z wojny („z tego dużą część w złocie”)
- Kamienica Łęckich
- Kupiona przez Wokulskiego na licytacji za 90 tys. rubli; Krzeszowska dawała 60 tys.
- Rossi
- Włoski aktor, którym zachwyca się Izabela; Wokulski organizuje mu oklaski i album
- Kwesta przy grobach
- Scena w kościele (tom I, rozdz. IX): Wokulski przynosi 25 półimperiałów; Izabela mówi o nim do ciotki po angielsku
- Baron Krzeszowski
- Arystokrata; potrąca Wokulskiego na wyścigach, w pojedynku traci ząb
- Baronowa Krzeszowska
- Żona barona; chce kupić kamienicę Łęckich, oskarża Stawską o kradzież lalki
- Maruszewicz
- Pośrednik przy sprzedaży klaczy; wyłudza 400 rubli na kwit z podrobionym podpisem barona
- Helena Stawska
- Lokatorka kamienicy, daje lekcje, potem kasjerka u Milerowej; wychodzi za Mraczewskiego
- Ludwik Stawski
- Mąż Heleny; żył w Algierze pod nazwiskiem Ernesta Waltera i tam zmarł
- Helunia
- Córeczka pani Stawskiej; jej lalka ma na imię Mimi
- Proces o lalkę
- Sprawa Krzeszowskiej przeciw Stawskiej; lalka kupiona u Wokulskiego za 3 ruble ma w głowie jego firmę
- Wysocki
- Furman z Powiśla; Wokulski daje mu 10 rubli i konia, potem trzyma do chrztu jego córkę
- Dróżnik Wysocki
- Brat furmana; dzięki Wokulskiemu wraca do Skierniewic i tam ratuje mu życie
- Marianna
- Dziewczyna wykupiona przez Wokulskiego i oddana do magdalenek; później żona Węgiełka
- Węgiełek
- Rzemieślnik z Zasławia; wycina wiersz na kamieniu, na końcu stawia krzyż i pisze list do Rzeckiego
- Oberman
- Inkasent, który zgubił czterysta kilkadziesiąt rubli; Wokulski po cichu zwraca mu stratę
- Doktor Szuman
- Lekarz i badacz, przyjaciel Wokulskiego; autor zdania o dwóch ludziach stopionych w Wokulskim
- Henryk Szlangbaum
- Subiekt, dawny zesłaniec; przez pewien czas nazywał się Szlangowski; przejmuje sklep Wokulskiego
- Stary Szlangbaum
- Ojciec Henryka; licytuje kamienicę Łęckich dla Wokulskiego
- Julian Ochocki
- Kuzyn Izabeli, wynalazca marzący o machinie latającej; dostaje w testamencie 140 tys. rubli
- Geist
- Paryski chemik; szuka metalu lżejszego od powietrza, daje Wokulskiemu skrawek swojego metalu
- Medalion
- Złoty medalion z blaszką metalu Geista; Wokulski daje go Izabeli, a ona blaszkę gubi
- Powiśle
- Uboga dzielnica nad Wisłą; tu Wokulski myśli o bulwarach i spotyka Wysockiego
- Kazimierz Starski
- Kuzyn Izabeli; jego rozmowę z nią Wokulski słyszy w pociągu
- Prezesowa Zasławska
- Właścicielka Zasławka, w młodości kochała stryja Wokulskiego; majątek zapisuje na cele dobroczynne
- Zasławek
- Majątek prezesowej; w pobliskim Zasławiu są ruiny zamku
- Baron Dalski
- Starszy pan, narzeczony, a potem mąż Eweliny, którą uwodzi Starski
- Pani Wąsowska
- Młoda, zamożna wdowa, którą Wokulski poznaje w Zasławku
- Skierniewice
- Stacja, na której Wokulski wysiada z pociągu do Krakowa i rzuca się pod pociąg
- Testament Wokulskiego
- 140 tys. rubli Ochockiemu, 25 tys. Rzeckiemu, 20 tys. Helence Stawskiej, 5 tys. służbie i ubogim
- Non omnis moriar
- „Nie wszystek umrę” (Horacy); napis na krzyżu Węgiełka w Zasławiu i ostatnie słowa cytowane w powieści
- Trzy pokolenia
- Tytuł, jaki Prus pierwotnie chciał nadać powieści: Rzecki, Wokulski, Ochocki
- Spółka do handlu z cesarstwem
- Przedsięwzięcie Wokulskiego z udziałem arystokracji; przyniosła nie piętnaście, ale osiemnaście procent zysku
- Powieść realistyczna
- Gatunek „Lalki”: określony czas i miejsce, szeroki obraz społeczeństwa, prawdopodobieństwo zdarzeń
- Mechaniczne zabawki
- Rzecki nakręca je w rozdziale II tomu I i w ostatnim rozdziale — „Marionetki!… Wszystko marionetki!…”