Kto opowiada legendę o Janie i Cecylii i o czym ona jest?

Opowiada ją Anzelm Bohatyrowicz przy grobowcu w parowie (t. I, rozdz. VI); nauczył się jej od starego Jakuba. Para przybyszów „z Polszczy” wykarczowała puszczę nad Niemnem. Po osiemdziesięciu latach przyjechał król Zygmunt August i nadał potomkom nazwisko Bohatyrowiczów i herb Pomian. Anzelm podkreśla, że historii nikt nie spisał: przechodziła z ust do ust.

Co to jest Mogiła i kto w niej leży?

Mogiła to dawne uroczysko Świerkowe w borze za Niemnem, które po śmierci Andrzeja zaczęto tak nazywać (t. I, rozdz. III). Na polanie jest wspólny grób czterdziestu ludzi, wśród nich Andrzej Korczyński i Jerzy Bohatyrowicz (t. II, rozdz. IV). Nie ma tam grobowca ani napisu, tylko porośnięty trawą pagórek. Benedykt nie sprzedaje lasu, bo „zdaje mi się, że to kościół”.

Dlaczego Justyna nie wychodzi ani za Zygmunta, ani za Różyca?

Zygmunt porzucił ją przed laty, a teraz, żonaty, proponuje jej życie w Osowcach jako „muza”. Justyna nie chce krzywdzić Klotyldy (t. III, rozdz. II). Różyc oświadcza się przez Kirłową, ale Justyna nie chce być wzięta „z łaski” i jest już zaręczona z Janem (t. III, rozdz. V). Chce żyć z własnej pracy.

Jak kończy się „Nad Niemnem”?

Benedykt rezygnuje z pieniędzy, które Bohatyrowicze mieli mu zapłacić po przegranym procesie, i płynie z Witoldem na Mogiłę. Justyna zaręcza się z Janem. Marta zostaje w Korczynie, bo Benedykt jej potrzebuje, i zgadza się leczyć. W ostatniej scenie Benedykt przyprowadza Justynę do zagrody Anzelma, a Anzelm przypomina, że ojciec Jana leży z jego bratem w jednej mogile.

Jak przećwiczyć „Nad Niemnem” przed sprawdzianem?

Zacznij sesję z samego „Nad Niemnem”: 10 pytań losowanych z 50 w banku, od zamkniętych o postaciach i miejscach po otwarte o legendzie i Mogile. Otwarte sprawdza AI i pokazuje, czego zabrakło w odpowiedzi. Przed rozprawką o pracy dobierz dwie sceny z listy powyżej: sierp w czasie żniw i spowiedź Marty.

Jak powieść mówi o wydarzeniach roku 1863?

Nie nazywa ich i nie podaje daty. W tomie I, rozdziale III narrator opowiada, że Benedykt wrócił do Korczyna w 1861 r., a po dwóch latach „zabrakło mu obu braci”; bór zaczęto nazywać Mogiłą. W tomie II, rozdziale IV Jan opowiada Justynie, jak jako siedmiolatek żegnał ojca, jak ludzie z zaścianka „stuków i grzmotów słuchali” i jak Anzelm przyniósł wiadomość o śmierci Jerzego i Andrzeja. W Mogile leży czterdziestu ludzi. Benedykt zastępuje słowa wtrąceniem „to… tamto…”, a o lesie z mogiłą mówi: „zdaje mi się, że to kościół…”.

O czym jest legenda o Janie i Cecylii i kto ją opowiada?

Opowiada ją Anzelm przy grobowcu (tom I, rozdział VI). Para przybyszów z Polski, on z gminu, ona „z wysokiego domu”, osiadła w puszczy nad Niemnem, wykarczowała ją i dała początek osadzie. Król Zygmunt August nadał ich potomkom szlachectwo, herb Pomian i nazwisko Bohatyrowiczów, bo Jan zdobył ziemię „nie mieczem i krwią, ale pracą i potem”. Na grobowcu jest napis „JAN I CECYLIA, ROK 1549”. Anzelm kończy opowieść słowami: „Taka jest historia fundatorów naszych, taki nasz tutaj zaczątek i oto dla jakiej przyczyny my na tej ziemi siedzimy”.

Dlaczego Justyna wybiera Jana?

W Korczynie czuje się niepotrzebna; narrator pisze, że dręczy ją „uczucie zupełnej, rozpaczliwej bezużyteczności własnej”. Dawna miłość do Zygmunta skończyła się upokorzeniem, a jego nowa propozycja jest dla niej niegodziwa. Różyc daje majątek, ale Justyna go nie kocha. U Bohatyrowiczów znajduje pracę (żniwa), opowieść o założycielach rodu i pamięć o Mogile, a w Janie człowieka, któremu ufa. Witold winszuje jej, że postanowiła „pracownicą drogiej ziemi naszej zostać”.

Jak kończy się spór Benedykta z Witoldem?

Nocną rozmową w tomie III, rozdziale IV. Witold zarzuca ojcu obojętność wobec sąsiadów z zaścianka; Benedykt najpierw się broni, potem przerażony, że syn może zginąć, rozpoznaje w nim własną młodość („powracająca falo!…”) i opowiada mu swoje życie. Rano każe powiedzieć Bohatyrowiczom, że nie żąda już kary sądowej. Witold dziękuje ojcu, że nie wychował go na „królewicza i samoluba”.

Czym kończy się powieść?

Ostatni rozdział (tom III, rozdział V) rozgrywa się jesienią. Justyna odmawia Różycowi i oznajmia Benedyktowi, że wychodzi za Jana; Witold się cieszy, Orzelski protestuje, że to „mezalians”, Zygmunt jest przerażony. Benedykt zapewnia Martę, że jest w Korczynie potrzebna, a potem idzie z Justyną do zagrody Anzelma. Pyta o Jana: „Syn Jerzego?”, a Anzelm odpowiada: „Tego sa… samego, który z bratem pańskim w jednej mogile spoczywa!”. Na tym powieść się kończy; ślub ma się odbyć za dwa miesiące.

Jak zrobić powtórkę z „Nad Niemnem” przed maturą?

Sprawdza się taka kolejność. 1) 1) Rozrysuj rodzinę Korczyńskich: bracia Andrzej (zginął, ojciec Zygmunta), Dominik (urzędnik w dalekich stronach) i Benedykt; ich siostra jest żoną Darzeckiego; Marta to krewna wychowana w Korczynie; Justyna to córka ciotecznej siostry Benedykta. 2) 2) Rozrysuj Bohatyrowiczów: bracia Jerzy (zginął, ojciec Jana) i Anzelm (stryj Jana); Antolka to przyrodnia siostra Jana; stary Jakub jest dziadkiem Jadwigi Domuntówny; Fabian jest ojcem Elżusi. 3) 3) Oddziel dwa miejsca pamięci: grobowiec Jana i Cecylii na stoku parowu (legenda, rok 1549) i Mogiłę w borze za Niemnem (czterdziestu poległych). Na koniec sprawdź się w quizie z „Nad Niemnem”, a potem w pełnym sprawdzianie.

Nad Niemnem: zadania maturalne, chronologia i postacie 2027

Tom i rozdział wg wydania Wolnych Lektur (tom I: 6 rozdziałów, tom II: 5, tom III: 5). Jeśli na sprawdzianie pada pytanie „co wydarzyło się po…”, ta lista to odpowiedź.

Kto jest kim

Sceny, o które pytają, z cytatem z tekstu

Każdy cytat jest dosłownym fragmentem utworu (wydanie Wolnych Lektur). Możesz go użyć w odpowiedzi otwartej albo w rozprawce.

Justyna Orzelska	Uboga krewna Korczyńskich, ma dwadzieścia cztery lata, w Korczynie mieszka od czternastego roku życia. Po zawodzie z Zygmuntem czuje się bezużyteczna. Poznaje pracę Bohatyrowiczów, odrzuca Zygmunta i Różyca i zaręcza się z Janem.
Ignacy Orzelski	Ojciec Justyny, skrzypek i smakosz. Roztrwonił majątek i unieszczęśliwił żonę romansem z guwernantką Francuzką. Żyje w Korczynie na łasce Benedykta i gra całymi dniami.
Benedykt Korczyński	Właściciel Korczyna, najmłodszy z trzech braci. W młodości zapaleniec, po klęsce zamknięty w pracy, długach i procesach z sąsiadami. Mówi „to… tamto… tego…”, gdy nie chce czegoś nazwać. Pod koniec godzi się z synem i z Bohatyrowiczami.
Emilia Korczyńska	Żona Benedykta. Chorowita, spędza życie w dwóch ulubionych pokojach („To cały mój świat!”), czyta z Teresą powieści i podróże. Nie rozumie pracy męża i czuje się nieszczęśliwa.
Witold Korczyński	Syn Benedykta, dwudziestoletni student szkoły agronomicznej. Wierzy w pracę z ludem i równość, kłóci się z ojcem, przyjaźni się z Julkiem i Bohatyrowiczami. Anzelm widzi w nim zmarłego stryja Andrzeja.
Leonia Korczyńska	Czternastoletnia córka Benedykta, pensjonarka z Warszawy. Marzy o posągach i lustrach do salonu; Witold boi się, że wyrośnie na „lalkę”.
Marta Korczyńska	Uboga kuzynka Benedykta, od dzieciństwa w Korczynie; prowadzi dom. Zgorzkniała, z basowym głosem i kaszlem. W młodości kochała Anzelma, ale odmówiła mu ze strachu przed śmiechem i ciężką pracą.
Teresa Plińska	Towarzyszka i lektorka pani Emilii, dawna nauczycielka Leoni. Wiecznie chora, spragniona miłości; Kirło żartuje z niej, wmawiając jej, że podoba się Różycowi.
Andrzej Korczyński	Najstarszy brat Benedykta. Przyjaźnił się z Jerzym Bohatyrowiczem, uczył ludzi z okolicy. Zginął razem z nim; leży w Mogile w zaniemeńskim borze.
Pani Andrzejowa	Wdowa po Andrzeju, właścicielka Osowiec. Dwadzieścia trzy lata nosi żałobę, odrzuciła drugie małżeństwo. Wychowała syna na artystę z dala od ludzi i w tomie III rozumie, że się pomyliła.
Zygmunt Korczyński	Syn Andrzeja, malarz po studiach w Wiedniu i Monachium. Porzucił Justynę, ożenił się z Klotyldą, w Osowcach nie maluje i się nudzi. Nazywa lud „bydłem”, a ojca szaleńcem.
Klotylda	Młodziutka żona Zygmunta, dobrze urodzona i muzykalna. Zakochana w mężu, zazdrosna o Justynę; płacze, gdy mąż jedzie do Korczyna.
Darzeccy	Siostra Benedykta Jadwiga i jej mąż, bogaci i pyszni. Darzecki żąda zaległego posagu żony na wyprawę córki i radzi sprzedać zaniemeński las.
Teofil Różyc	Trzydziestojednoletni dziedzic Wołowszczyzny, kuzyn Kirłowej. Stracił na zabawy większość majątku, uzależnił się od morfiny po pojedynku. Oświadcza się Justynie przez Kirłową i dostaje odmowę.
Kirłowie	Bolesław Kirło, błazen i pieczeniarz, przesiaduje u pani Emilii. Jego żona Marynia z Różyców sama prowadzi Olszynkę i wychowuje pięcioro dzieci; najstarsza, Marynia Kirlanka, jest wybranką Witolda.
Jan Bohatyrowicz	Trzydziestoletni rolnik, syn Jerzego. Orze, prowadzi pasiekę, śpiewa najpiękniej w okolicy. Wychował przyrodnią siostrę Antolkę. Kocha Justynę, zaręcza się z nią na końcu tomu III.
Anzelm Bohatyrowicz	Stryj Jana, brat Jerzego. Uczestnik wydarzeń sprzed lat: po klęsce przepłynął nocą Niemen, a wieść o śmierci brata i Andrzeja posłał Benedyktowi przez małego Jana. Odrzucony przez Martę, przez dziewięć lat chorował na „hipokondrię”. Z Janem zbudował nowy dom, sam założył sad. Opowiada legendę o Janie i Cecylii.
Jerzy Bohatyrowicz	Ojciec Jana, przyjaciel Andrzeja. Zginął razem z nim, gdy Jan miał siedem lat.
Starzyńska	Matka Jana, trzykrotnie zamężna: za Jerzym, Jaśmontem i Starzyńskim. Wesoła i gadatliwa; uczy Justynę żąć.
Antolka	Szesnastoletnia przyrodnia siostra Jana (Jaśmontówna), wychowana przez niego i Anzelma. Adoruje ją elegant Michał.
Fabian Bohatyrowicz	Sąsiad Anzelma, kłótliwy, dumny, pełen przysłów. Namówił sąsiadów do procesu z Korczyńskim o wygon i przegrał. Ojciec Elżusi, Adama, Julka i dwóch młodszych synów.
Elżusia i Franciszek Jaśmont	Córka Fabiana, rezolutna i przedsiębiorcza, i jej młody, pokorny narzeczony. Ich wesele wypełnia tom III, rozdz. III.
Julek	Syn Fabiana, rybak nierozłączny z psem Sargasem. W domu uchodzi za głupka; przyjaciel Witolda z dzieciństwa.
Jadwiga Domuntówna i Jakub	Jadwiga, zamożna dziedziczka i pracowita gospodyni, kocha Jana. Na weselu rzuca kamieniem, potem się z nim godzi. Jej dziadek Jakub ma blisko dziewięćdziesiąt lat, pamięta Francuzów i żyje wśród zmarłych: wszystkich bierze za ojców i dziadów.
Kazimierz Jaśmont	Zamożny kawaler, pierwszy drużbant na weselu, autor oracji. Zaleca się do Jadwigi.

t. I, rozdz. II

Justyna jak Antygona

Kirło dla zabawy gości wciąga do pokoju Orzelskiego w szlafroku i ze skrzypcami. Justyna woła psa Marsa, żeby pokazał sztuczki „dla zabawy pana”, bierze ojca pod rękę i wyprowadza go przez salon.

Kiedy wyprostowana, z podniesioną głową i bladym, lecz niezmąconym profilem prowadziła przez wielki salon siwowłosego, trochę przygarbionego i skrzypce swe do piersi przyciskającego starca, przypomnieć mogła Antygonę…
narrator

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Porównanie do Antygony to pierwsza charakterystyka Justyny: dumnej córki, która broni godności ojca, choć sama go nie szanuje.

t. I, rozdz. IV

„Zupełnie i nigdy”

Na imieninach Zygmunt przy fortepianie pyta, czy Justyna zapomniała ich przeszłość; ona odpowiada krótko, bo widzi łzy w oczach Klotyldy. Kiedy Zygmunt dogania ją w pustym salonie i chwyta za rękę, każe mu wracać do żony.

Idź, kuzynku, i podaj ramię żonie swojej, która jest ślicznym i zapewne dobrym dzieckiem, twemu sumieniu powierzonym.
Justyna

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytanie o dawną miłość Justyny i o to, jak skończyła się sprawa z Zygmuntem, pada w większości sprawdzianów.

t. I, rozdz. VI

Legenda o Janie i Cecylii

Anzelm przy grobowcu w parowie opowiada, jak para przybyszów z Polski wykarczowała puszczę nad Niemnem i doczekała się sześciu synów i sześciu córek. Po osiemdziesięciu latach przyjeżdża król Zygmunt August, zdejmuje kołpak przed starcami i nobilituje ich potomków.

Nobilituję was i nakazuję, abyście nosili nazwisko Bohatyrowiczów, a pieczętowali się klejnotem Pomian, który jest żubrzą głową na żółtym polu osadzoną
król Zygmunt August w opowieści Anzelma

Dlaczego to pada na sprawdzianie: To mit założycielski rodu: szlachectwo dane za pracę, nie za miecz. Z niego wynika nazwisko Bohatyrowiczów i główna teza powieści o pracy.

t. II, rozdz. III

Sierp w czasie żniw

Justyna siedzi na snopach i czuje się niepotrzebna wśród żniwiarzy. Jan widzi łzy w jej oczach, bierze sierp od matki i podaje go Justynie. Ona pierwszy raz żnie, a przy słowach Starzyńskiej o Jadwidze kaleczy się w rękę.

Z pochyloną trochę głową wyciągnęła rękę i z poważnym na ustach uśmiechem połyskujące narzędzie z ręki jego wzięła.
narrator

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Scena przełomu: praca daje Justynie miejsce, którego nie miała we dworze. Bank pyta wprost o jej funkcję.

t. II, rozdz. IV

Piaski i Mogiła

W drodze na Mogiłę Jan zatrzymuje się na piaskach. Opowiada, jak z pagórka patrzył na odjeżdżających ojca i Andrzeja, a latem słuchał „stuków i grzmotów” zza rzeki. Potem stryj przepłynął Niemen, a Jan zaniósł Benedyktowi wieść: pan Andrzej dostał w czoło, ojciec w pierś, „Obydwóch nie ma!”. W borze pokazuje Justynie wspólną mogiłę czterdziestu ludzi.

Dla mojej pamięci to miejsce jest bardzo ważne, bo ja tu, z tego pagórka, ostatni raz ojca swego widziałem…
Jan Bohatyrowicz

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Tu powieść najbliżej mówi o powstaniu, nie nazywając go. Pytania: ilu leży w Mogile, gdzie Jan ostatni raz widział ojca, kto zawiadomił Benedykta.

t. II, rozdz. V

Spowiedź Marty

Nocą Justyna klęczy przy łóżku Marty i pyta, dlaczego nie wyszła za Anzelma. Marta mówi o kpinach Darzeckich i Kirły z konkurenta, który „sam gnój na pole wywozi”, i o litanii Benedykta: pleć, żąć, krowy doić. Wyjaśnia, że sama wyśmiewała Anzelma przed rodziną.

Dwie ich były: raz, że królewna okrutnie bała się ludzkiego śmiechu; po wtóre, że bardzo też zlękła się ciężkiej pracy.
Marta Korczyńska

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Odpowiedź na pytanie z banku: Marta odrzuciła Anzelma, bo bała się ludzkiego śmiechu i ciężkiej pracy. Jej los jest ostrzeżeniem dla Justyny.

t. III, rozdz. II

„On, ona i trzecia!”

Zygmunt przychodzi do pokoju Justyny i proponuje, żeby zamieszkała w Osowcach jako jego muza, „towarzyszką i siostrą mojej samotnej duszy”. Justyna widzi w tym romans jak z francuskich książek, przypomina zniszczone małżeństwo swojej matki i odsyła go na mogiłę ojca.

On, ona i trzecia! Zupełnie jak we francuskich romansach, których kiedyś tak wiele czytywaliśmy razem!…
Justyna

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Scena kończy wątek Zygmunta i pokazuje, czym różni się jego „miłość” od tej, którą Justyna poznała przy Janie.

t. III, rozdz. IV

Powracająca fala

Witold przynosi ojcu prośby Bohatyrowiczów i oskarża go o obojętność. Kiedy sięga po strzelbę ze ściany, Benedykt wyrywa mu ją i powtarza, że syn zginie. Potem pierwszy raz od lat opowiada synowi o swojej młodości i rezygnuje z kary sądowej.

Krwi moja! Młodości moja! Falo, która nas niosłaś… powracająca falo!…
Benedykt Korczyński

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Rozwiązanie konfliktu ojca z synem i dworu z okolicą. Sprawdziany pytają, jak Benedykt nazywa syna i co postanawia po tej nocy.

t. III, rozdz. V

Odmowa Różycowi

Kirłowa przywozi oświadczyny kuzyna i uczciwie mówi o morfinie. Emilia, Teresa i Kirło już winszują. Justyna dziękuje i oznajmia, że od wczoraj jest zaręczona z Janem; pierścionek matki oddała narzeczonemu.

Właśnie dlatego, że dumna jestem, nie chcę być wzięta za żonę przez wspaniałomyślność i bohaterstwo, przez cud Opatrzności albo świętego Antoniego, z łaski, z namowy…
Justyna

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Klucz do pytania, dlaczego Justyna wybrała Jana: nie chce łaski, chce pracy i miłości.

t. III, rozdz. V

„Syn Jerzego?”

Ostatnia scena. Benedykt prowadzi Justynę do zagrody Anzelma. Jan klęka i całuje mu rękę, a Benedykt i Anzelm patrzą na siebie pierwszy raz od lat. Benedykt pyta, czy to syn Jerzego; Anzelm wskazuje czapką zaniemeński bór.

Tego sa… samego, który z bratem pańskim w jednej mogile spoczywa!
Anzelm Bohatyrowicz

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Zakończenie spina wszystkie wątki: zaręczyny, pojednanie dworu z okolicą i pamięć o Mogile. Ostatnie zdanie często pada jako cytat do rozpoznania.

Liczby, które trzeba pamiętać

1549

Rok na grobowcu w parowie: „JAN I CECYLIA, ROK 1549”, pod spodem „memento mori”. Nazwiska nie ma (t. I, rozdz. VI).

6 synów i 6 córek

Dzieci Jana i Cecylii w legendzie. Król przyjeżdża po osiemdziesięciu latach od ich przybycia (t. I, rozdz. VI).

Tylu ludzi leży we wspólnym grobie na polanie w zaniemeńskim borze (t. II, rozdz. IV).

23 lata

Tyle lat pani Andrzejowa nosi żałobę i tyle lat nie widzieli się Marta i Anzelm, gdy spotykają się na weselu (t. I, rozdz. IV; t. III, rozdz. III).

9 lat

Tyle Anzelm leżał złożony chorobą, którą lekarze nazwali hipokondrią. Gdy poznaje Justynę, jest to „dziesiąty rok”, odkąd wstał (t. I, rozdz. V).

48 i 24 lata

Wiek Marty („dwanaście lat temu miałam lat trzydzieści sześć”, t. I, rozdz. I) i Justyny (t. I, rozdz. V). Justyna przyjechała do Korczyna, mając czternaście lat.

5 tysięcy rubli

Tyle wynosi majątek Justyny, złożony na procent u Benedykta (t. I, rozdz. II; t. III, rozdz. II).

50 dziesięcin i 1000 rubli

Wygon, o który Bohatyrowicze procesowali się z Benedyktem, i suma, którą po przegranej mieli mu zapłacić. Benedykt z niej rezygnuje (t. I, rozdz. IV; t. III, rozdz. II i IV).

20 morgów

Ziemia Anzelma i Jana; tyle mają tylko trzej gospodarze w okolicy. Fabian ma niecałe dwanaście (t. II, rozdz. IV; t. III, rozdz. II).

Jak wyglądają pytania: 80 zadań z „Nad Niemnem” w banku

20 zamkniętych, 16 otwartych, 12 wielokrotnego wyboru i 2 rozprawki. Pytania losują się z tej puli, więc dwie sesje z rzędu nie są takie same. Poniżej dosłowne polecenia z banku, bez odpowiedzi.

Nad Niemnem — zadania maturalne

„Nad Niemnem” w Quizie — jak ćwiczysz

Filtrujesz, co chcesz ćwiczyć

Wyjaśnienie po każdej odpowiedzi

Powtórki pytań, na których się mylisz

Trudność dobiera się do Ciebie

8 typów zadań — Nad Niemnem

Po odpowiedzi — od razu wyjaśnienie

Wypróbuj bez logowania

„Nad Niemnem”: fakty z tekstu, które musisz mieć w głowie

Jak zbudowana jest powieść „Nad Niemnem”

Chronologia: 16 kroków po tomach i rozdziałach

Kto jest kim

Sceny, o które pytają, z cytatem z tekstu

Justyna jak Antygona

„Zupełnie i nigdy”

Legenda o Janie i Cecylii

Sierp w czasie żniw

Piaski i Mogiła

Spowiedź Marty

„On, ona i trzecia!”

Powracająca fala

Odmowa Różycowi

„Syn Jerzego?”

Liczby, które trzeba pamiętać

Jak wyglądają pytania: 80 zadań z „Nad Niemnem” w banku

Fakty i nazwy

Kto jest kim

Sceny i ich przyczyny

Interpretacja

Tematy rozprawek z „Nad Niemnem”

Nad Niemnem na maturze

Powtórka z „Nad Niemnem” krok po kroku

Odśwież pojęcia

Odtwórz przebieg i postacie

Sprawdź, co umiesz

Uważaj na typowe błędy

Sprawdź się

Nad Niemnem — co musisz umieć

Rok 1863 w powieści — Mogiła i przemilczenia

Legenda o Janie i Cecylii — początek rodu Bohatyrowiczów

Justyna Orzelska — od dworu do zagrody Jana

Praca i próżnowanie — jak powieść ocenia bohaterów

Benedykt i Witold — spór ojca z synem i pojednanie

Proces o wygon — dwór i zaścianek

Marta Korczyńska i Anzelm Bohatyrowicz

Emilia Korczyńska i małżeństwo Benedykta

Zygmunt i pani Andrzejowa — spór o pamięć ojca

Miejsca: dwór, zaścianek, grobowiec, Mogiła

Tu łatwo stracić punkty

Pojęcia i terminy do powtórzenia

Zobacz, jak wyglądają zadania z działu „Nad Niemnem”

Co postanawia Marta Korczyńska po rozmowie z Benedyktem w ostatnim rozdziale powieści?

Co opis żniw na polach Bohatyrowiczów mówi o ich sytuacji gospodarczej?

Które stwierdzenia o legendzie Jana i Cecylii są prawdziwe?

Czym jest dobrze przeżyte życie? Rozważ problem na podstawie losów Marty Korczyńskiej i Justyny Orzelskiej w „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej. W pracy odwołaj się także do wybranego kontekstu. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 400 wyrazów.

Strategia opanowania działu

FAQ — Nad Niemnem

Powiązane działy

Nad Niemnem do matury 2027