Sprawdzian z trybu przypuszczającego i warunkowego (niemiecki)

Poprawna odpowiedź: C

„Könntest” to Konjunktiv II od „können” i brzmi uprzejmiej niż „kannst” w trybie oznajmującym. Zdanie B jest zwykłym stwierdzeniem, a nie prośbą. W D brakuje szyku pytania, a na końcu stoi imiesłów „gegeben” zamiast bezokolicznika „geben”.

Poprawna odpowiedź: P, P, F, F

Przy większości czasowników mówi się dziś „würde kaufen”, a nie „kaufte”. Przeszłość tworzą „hätte” lub „wäre” z imiesłowem. Konjunktiv II jest częsty w mowie codziennej, choćby w prośbach. „Wenn” można pominąć, stawiając czasownik na początku: Hätte ich Zeit, …

Poprawna odpowiedź: 1–A, 2–C, 3–D, 4–B

• 1. wäre → A. sein
• 2. hätte → C. haben
• 3. käme → D. kommen
• 4. wüsste → B. wissen

Konjunktiv II czasowników nieregularnych powstaje od formy Präteritum z dodanym umlautem i końcówką „-e”: war → wäre, hatte → hätte, kam → käme, wusste → wüsste. Przy tych czasownikach forma prosta jest częstsza niż „würde” + bezokolicznik.

Poprawna odpowiedź: (1) wüsste; (2) geschlafen hätte

Po „als ob” stoi Konjunktiv II, a czasownik idzie na koniec zdania. Pierwsza sytuacja dotyczy teraźniejszości, więc wystarczy „wüsste”. W drugiej chodzi o noc, która już minęła, dlatego potrzebna jest forma przeszła: imiesłów „geschlafen” i „hätte”.

Poprawna odpowiedź: (1) gewesen; (2) hätten

„Gestern” wskazuje na nierzeczywisty warunek przeszły: wäre + gewesen w części warunkowej i hätten + gemacht w skutku. Zdanie zaczyna się od czasownika, bo pominięto „wenn”. „Würden” nie łączy się z imiesłowem „gemacht”, a „waren” to zwykły czas przeszły.