Sprawdzian z romantyzmu

Poprawna odpowiedź: A, B, C

Ballada ukazała się w 1822 roku w Wilnie, w tomie, od którego liczy się polski romantyzm. Motto to słowa Hamleta o widzeniu „oczyma duszy”, a Starzec ze swoim „szkiełkiem” mówi głosem oświeceniowego rozumu. Nocy i lasu nie ma: narrator mówi wprost „To dzień biały! to miasteczko!”.

Poprawna odpowiedź: 1–C, 2–B, 3–A

• 1. „Stepy akermańskie” → C. cisza stepu i tęsknota za głosem z Litwy
• 2. „Burza” → B. trwoga podróżnych podczas sztormu na morzu
• 3. „Ajudah” → A. gra morskich fal obserwowana ze skały

W „Stepach akermańskich” podróżny nasłuchuje w ciszy głosu z Litwy, ale nikt nie woła. „Burza” pokazuje rozbity okręt i przerażonych pasażerów, wśród których tylko jeden siedzi spokojnie. W „Ajudahu” poeta oparty o skałę patrzy na fale i porównuje je do namiętności, z których rodzi się pieśń.

Poprawna odpowiedź: F, P, F

W wierszu chodzi o gniazdo „na gruszy bocianie”, nie o jaskółcze. Wszystkie strofy kończą się wersem „Tęskno mi, Panie”, który robi z wiersza modlitwę emigranta. W ostatniej strofie podmiot pyta, „gdzie któż o mnie stoi?”, i sam dodaje, że jego przyjaźni „tak się nie stanie”, więc o pewności nie ma mowy.

Poprawna odpowiedź: A

Pierwsza Osoba prosi Boga o „sen cichy” dla ludu, a dla siebie o „męki niespania”: to portret poety-proroka, w którym widziano Mickiewicza. Druga drwi z tego zapału, Trzecia zapowiada: „Z prochu lud wskrzeszę”. Prolog jest więc sporem o zadanie poety po klęsce powstania, a nie rozmową o polityce.

Poprawna odpowiedź: (1) przymierza; (2) słowika; (3) lampa

Halban mówi o pieśni ludowej jak o arce przymierza, która przenosi pamięć narodu przez pokolenia. Jak słowik z płonącego domu, pieśń przetrwa zniszczenie i śpiewa nad grobami. Pamięć jest lampą z kryształu: zakurzona, ale rozświetlona od środka odsłania dawne obrazy. To romantyczna wiara w siłę poezji narodowej.