Borowski, Proszę państwa do gazu i inne opowiadania — sprawdzian z lektury i matura 2027

Sprawdzian z lektury „Opowiadania”: co musisz mieć w głowie

Na sprawdzianie z opowiadań Borowskiego nauczyciel pyta o konkrety: co narrator chce od Henriego, czym na rampie przewozi się gaz, ile aut to według esesmana tysiąc ludzi, do kogo narrator pisze listy w „U nas w Auschwitzu…”, kto bierze na siebie winę za gęś na Harmenzach, jak ginie Nina z „Bitwy pod Grunwaldem” i co stara doktorowa robi na końcu „Pożegnania z Marią”. Ta strona zbiera takie fakty z odesłaniem do opowiadania i części, cytaty sprawdzone w tekście i pytania z naszego banku.

Opowiadania w kolejności z pliku Wolnych Lektur („Proszę państwa do gazu” liczone raz); przy tytule numer części, jeśli autor dzieli opowiadanie na części. Jeśli na sprawdzianie pada pytanie „co wydarzyło się po…”, ta lista to odpowiedź.

Kto jest kim

Narrator (Tadek)	Więzień i poeta, mówi w pierwszej osobie. W obozie radzi sobie dobrze: ma paczki z domu, dobre buty, na Harmenzach jest kolejarzem. Opisuje zbrodnię bez komentarza i nie oszczędza siebie.
Henri	Francuz z Kanady („Proszę państwa do gazu”). Pracuje na rampie od Bożego Narodzenia i ludziom z transportów mówi, „Że idą się kąpać”. Złość narratora na ofiary nazywa normalną i przewidzianą.
Andrej	Marynarz z Sewastopola z Kanady. Wrzuca na auto kobietę, która wyparła się dziecka, i częstuje narratora spirytusem.
Dziewczyna o jasnych włosach	Z transportu z Sosnowca i Będzina. Pyta narratora, dokąd ich powiozą; gdy milczy, mówi „Już wiem” i sama wbiega na auto.
Adresatka listów	Narzeczona narratora w kobiecym obozie w Birkenau („U nas w Auschwitzu…”). Aresztowano ich razem; w liście Staszka pada jej imię: Tuśka.
Staszek, Witek	Koledzy z kursu. Staszek świetnie „organizuje” i kłóci się z doktorem na wykładzie. Witek, muzyk, szuka fortepianu; na Pawiaku był piplem Kronszmidta.
Kurt	Niemiec, kryminalista, który nosił listy narratora. Opowiada o dwóch uciekinierach powieszonych pod choinką w Wigilię w Mauthausen.
Pani Haneczka	Kobieta z dworu na Harmenzach. Kiedyś dokarmiała narratora kartoflami, teraz handluje z Iwanem. Gdy komando odchodzi po rewizji, ma oczy pełne łez.
Iwan	Pilnuje grupy robotników na Harmenzach, wyrzyna na kiju ukraińskie napisy. Sprzedaje pani Haneczce mydła ukradzione narratorowi, bije Bekera. Przy rewizji bierze na siebie winę za gęś: „To ja mu dałem”.
Beker	Stary Żyd, tragarz. W lagrze pod Poznaniem był Lagerältesterem i wieszał ludzi za kradzież, także własnego syna. Wieczorem zostaje zapisany na wybiórce.
Kapo, Kommandoführer, Rubin	Kapo na Harmenzach bije ludzi trzonkiem łopaty i przydziela dolewkę. Kommandoführer, „cherlak”, rozbija zegarek narratora. Rubin, Żyd z Kanady, handluje z esesmanami i postami.
Stefan	Dawny fleger z Birkenau, potem blokowy („Bitwa pod Grunwaldem”). Kłóci się z chorążym, oskarża oficerów o kradzieże, wychodzi z obozu z Niemką i idzie pieszo do Polski.
Chorąży, Kolka, Cygan	Współlokatorzy narratora w koszarach. Chorąży czyta książkę o Katyniu i trafia do bunkra, podchorąży Kolka też. Chory Cygan zostaje w sali i wieczorem opowiada narratorowi, co się w niej stało.
Nina	Żydówka, która przeżyła wojnę jako katoliczka. Uciekła z Polski od ukochanego, boi się Palestyny, chce studiować medycynę w Brukseli. Ginie od kuli amerykańskiego wartownika.
Profesor, Redaktor	Profesor, sąsiad Niny z dawnego domu, siedział w więzieniu Akko za nielegalną emigrację. Redaktor wydaje obozową gazetkę, karmi narratora i wyjeżdża do Andersa, zabierając jego książki.
Maria	Narzeczona narratora w „Pożegnaniu z Marią”. Pędzi bimber, rozwozi go po mieście, przygotowuje się do tajnych kompletów. Wpada w łapankę.
Kierownik, stara doktorowa	Kierownik składu robi interesy na wszystkim, także na doktorowej, którą ukrywa za pieniądze. Doktorowa, dawna właścicielka firmy, w której kierownik pracował przed wojną, wraca do getta do córki.
Romek, stary powstaniec	Romek, „były dywersant spod Radomia”, kopie z narratorem rów w Wirtembergii. Stary powstaniec warszawski w zabłoconych trzewikach ma spuchnięte nogi i daje chleb za buraka.

Narrator (Tadek)

Więzień i poeta, mówi w pierwszej osobie. W obozie radzi sobie dobrze: ma paczki z domu, dobre buty, na Harmenzach jest kolejarzem. Opisuje zbrodnię bez komentarza i nie oszczędza siebie.

Henri

Francuz z Kanady („Proszę państwa do gazu”). Pracuje na rampie od Bożego Narodzenia i ludziom z transportów mówi, „Że idą się kąpać”. Złość narratora na ofiary nazywa normalną i przewidzianą.

Andrej

Marynarz z Sewastopola z Kanady. Wrzuca na auto kobietę, która wyparła się dziecka, i częstuje narratora spirytusem.

Dziewczyna o jasnych włosach

Z transportu z Sosnowca i Będzina. Pyta narratora, dokąd ich powiozą; gdy milczy, mówi „Już wiem” i sama wbiega na auto.

Adresatka listów

Narzeczona narratora w kobiecym obozie w Birkenau („U nas w Auschwitzu…”). Aresztowano ich razem; w liście Staszka pada jej imię: Tuśka.

Staszek, Witek

Koledzy z kursu. Staszek świetnie „organizuje” i kłóci się z doktorem na wykładzie. Witek, muzyk, szuka fortepianu; na Pawiaku był piplem Kronszmidta.

Kurt

Niemiec, kryminalista, który nosił listy narratora. Opowiada o dwóch uciekinierach powieszonych pod choinką w Wigilię w Mauthausen.

Pani Haneczka

Kobieta z dworu na Harmenzach. Kiedyś dokarmiała narratora kartoflami, teraz handluje z Iwanem. Gdy komando odchodzi po rewizji, ma oczy pełne łez.

Iwan

Pilnuje grupy robotników na Harmenzach, wyrzyna na kiju ukraińskie napisy. Sprzedaje pani Haneczce mydła ukradzione narratorowi, bije Bekera. Przy rewizji bierze na siebie winę za gęś: „To ja mu dałem”.

Beker

Stary Żyd, tragarz. W lagrze pod Poznaniem był Lagerältesterem i wieszał ludzi za kradzież, także własnego syna. Wieczorem zostaje zapisany na wybiórce.

Kapo, Kommandoführer, Rubin

Kapo na Harmenzach bije ludzi trzonkiem łopaty i przydziela dolewkę. Kommandoführer, „cherlak”, rozbija zegarek narratora. Rubin, Żyd z Kanady, handluje z esesmanami i postami.

Stefan

Dawny fleger z Birkenau, potem blokowy („Bitwa pod Grunwaldem”). Kłóci się z chorążym, oskarża oficerów o kradzieże, wychodzi z obozu z Niemką i idzie pieszo do Polski.

Chorąży, Kolka, Cygan

Współlokatorzy narratora w koszarach. Chorąży czyta książkę o Katyniu i trafia do bunkra, podchorąży Kolka też. Chory Cygan zostaje w sali i wieczorem opowiada narratorowi, co się w niej stało.

Nina

Żydówka, która przeżyła wojnę jako katoliczka. Uciekła z Polski od ukochanego, boi się Palestyny, chce studiować medycynę w Brukseli. Ginie od kuli amerykańskiego wartownika.

Profesor, Redaktor

Profesor, sąsiad Niny z dawnego domu, siedział w więzieniu Akko za nielegalną emigrację. Redaktor wydaje obozową gazetkę, karmi narratora i wyjeżdża do Andersa, zabierając jego książki.

Maria

Narzeczona narratora w „Pożegnaniu z Marią”. Pędzi bimber, rozwozi go po mieście, przygotowuje się do tajnych kompletów. Wpada w łapankę.

Kierownik, stara doktorowa

Kierownik składu robi interesy na wszystkim, także na doktorowej, którą ukrywa za pieniądze. Doktorowa, dawna właścicielka firmy, w której kierownik pracował przed wojną, wraca do getta do córki.

Romek, stary powstaniec

Romek, „były dywersant spod Radomia”, kopie z narratorem rów w Wirtembergii. Stary powstaniec warszawski w zabłoconych trzewikach ma spuchnięte nogi i daje chleb za buraka.

Sceny, o które pytają, z cytatem z tekstu

Każdy cytat jest dosłownym fragmentem utworu (wydanie Wolnych Lektur, sześć opowiadań). Możesz go użyć w odpowiedzi otwartej albo w rozprawce.

Proszę państwa do gazu

Rampa: „Zwykły dzień roboczy”

Rampa wśród zieleni wygląda jak stacja na prowincji. Esesmani przyjeżdżają motocyklami, piją wodę mineralną w kantynie, rozmawiają o dzieciach, pokazują sobie fotografie. Po wyładunku pierwszego transportu narrator czuje złość na ludzi, którzy idą do gazu, i pyta Henriego: „czy my jesteśmy ludzie dobrzy?”.

To stąd ładują towar na Birkenau: materiał do rozbudowy obozu i ludzi do gazu.
narrator

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Opis rampy jest w banku jako fragment do analizy. Odpowiedź: zwyczajne otoczenie i język ładunku odbierają zbrodni wyjątkowość.

Proszę państwa do gazu

Dziewczyna o jasnych włosach

Młoda dziewczyna zeskakuje z wagonu i pyta narratora, dokąd ich powiozą. Narrator milczy. Ona sama odgaduje odpowiedź, odsuwa kogoś, kto chce ją zatrzymać, i wbiega na auto.

Już wiem — rzekła z odcieniem pańskiej pogardy w głosie, odrzucając w tył głowę
narrator o dziewczynie

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytanie o jej zachowanie jest w banku. Dziewczyna jest jedyną postacią z transportu, która świadomie wybiera, jak odejść; jej pogarda dotyczy też milczącego narratora.

Proszę państwa do gazu

„Dobry, bogaty transport”

Nad ranem Kanada wraca do obozu z chlebem, marmoladą, cukrem i perfumami. Kapo ładuje kocioł złotem i jedwabiem na łapówkę przy bramie. Obóz przez parę dni będzie żył z tego, co przywiózł transport.

Parę dni będzie obóz mówił o transporcie „Sosnowiec-Będzin”. Był to dobry, bogaty transport.
narrator

Dlaczego to pada na sprawdzianie: To zdanie cytuje się w odpowiedziach o „człowieku zlagrowanym”: więzień ocenia transport jak dostawę towaru, nie jak śmierć tysięcy ludzi.

U nas w Auschwitzu… (IV)

Kobiety z FKL i milczenie

Narrator przypomina, jak przed bramą czekało dziesięć tysięcy mężczyzn z komand, a obok przejechały samochody z nagimi kobietami z FKL wiezionymi do gazu. Kobiety wołały o ratunek. Nikt się nie poruszył.

Bo żywi zawsze mają rację przeciw umarłym.
narrator w liście

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytają o sens tego zdania: bierność żywych wobec umarłych. Obok stoi zadanie dla ocalałych: „zdać ludziom żywym relację i stanąć w obronie zmarłych”.

U nas w Auschwitzu… (V)

Nadzieja, która zabija

Narrator pisze, że to nadzieja na wyzwolenie każe ludziom iść apatycznie do komory, nie ryzykować buntu, matkom wyrzekać się dzieci. Nigdy nadzieja „nie wyrządziła tyle zła, ile w tej wojnie”.

Nie nauczono nas wyzbywać się nadziei i dlatego giniemy w gazie.
narrator w liście

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytanie o nadzieję w obozie jest w banku; to też gotowy argument do rozprawki o postawach wobec zła.

Dzień na Harmenzach (I)

Beker o prawdziwym głodzie

Narrator zarzuca Bekerowi, że jako Lagerältester wieszał ludzi. Beker przyznaje, że powiesił własnego syna, bo ukradł chleb, i tłumaczy, że narrator nigdy nie był naprawdę głodny.

Głód jest wtedy prawdziwy, gdy człowiek patrzy na drugiego człowieka jako na obiekt do zjedzenia.
Beker

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Definicja głodu Bekera to jedno z najczęściej cytowanych zdań zbioru. Pada w zadaniach na dopasowanie cytatu do opowiadania.

Dzień na Harmenzach (VII)

Wybiórka

Rano narrator życzył Bekerowi, żeby poszedł do komina. Wieczorem na bloku trwa wybiórka i Beker zostaje zapisany. Narrator nie może jeść. Beker przychodzi prosić go o jedzenie na ostatni wieczór.

W tym przeklętym Oświęcimiu nawet złe słowo ma moc stawania się.
narrator

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytanie o postawę narratora wobec Bekera jest w banku. To zdanie pokazuje, że narrator widzi w sobie współwinnego.

Bitwa pod Grunwaldem (IV)

Śmierć Niny

Nina wspina się na gruzy bramy koszar, amerykański wartownik budzi się i strzela. Narrator układa jej głowę na piasku. Oficerowi, który pyta, co się stało, mówi obojętnie, że Europejczycy są do tego przyzwyczajeni.

Przez sześć lat strzelali do nas Niemcy, teraz strzeliliście wy, co za różnica?
narrator do First Lieutenanta

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytanie o sens tej odpowiedzi jest w banku. Wolność po wojnie wygląda jak obóz, tylko strażnicy są inni.

Pożegnanie z Marią (I–III)

„Miłość, oczywiście, że miłość!”

W nocnej rozmowie narrator mówi Marii, że miarą poezji jest miłość człowieka do człowieka. Maria odpowiada tym zdaniem. Narrator powtarza je w myśli, gdy widzi kobietę biegnącą za ciężarówką, a na końcu dnia widzi Marię w ciężarówce z łapanki.

Miłość, oczywiście, że miłość!
Maria

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytanie o zmianę sensu powtarzanego zdania jest w banku: od rozmowy o poezji do ulicy, na której wywozi się ludzi.

Śmierć powstańca

Burak za chleb

Stary powstaniec warszawski w zabłoconych trzewikach prosi narratora o kawałek buraka. Narrator odmawia i poucza go, że burak szkodzi. Później stary kupuje od Romka całego buraka za pół pajdki chleba. Po południu siedzi skulony na dnie rowu i jęczy.

Kiedy się, proszę pana, jeść chce. A jak człowiek głodny, to mu się nie bardzo chce żyć
stary powstaniec

Dlaczego to pada na sprawdzianie: Pytają, jak starzy więźniowie traktują powstańców. Narrator i Romek, oświęcimiacy, gardzą nowymi i robią na nich interes.

Liczby, które trzeba pamiętać

16 aut, 1000 ludzi

Na każde auto ładuje się około sześćdziesięciu osób; esesman z notatnikiem stawia kreskę za auto, szesnaście aut to tysiąc (Proszę państwa do gazu).

15 000

„Piętnaście tysięcy”: tyle wynosi liczba zamknięta przez esesmana z notatnikiem po nocnym transporcie (Proszę państwa do gazu).

29 kwietnia, 4 kwietnia

Narrator z narzeczoną przyjechali do obozu dwudziestego dziewiątego kwietnia. Ostatni raz wybierano „Aryjczyków” do gazu czwartego kwietnia (U nas w Auschwitzu…, IV).

10 000

Tylu mężczyzn stało przed bramą, gdy obok przejechały samochody z kobietami z FKL wiezionymi do gazu; nikt się nie poruszył (U nas w Auschwitzu…, IV).

4 pary noszy, 2 trupy

Kapo każe narratorowi zrobić na wieczór cztery pary noszy. Komando wraca z Harmenz z dwoma trupami na noszach (Dzień na Harmenzach).

6 lat

Tyle lat liczy narrator, gdy mówi amerykańskiemu oficerowi: „Przez sześć lat strzelali do nas Niemcy” (Bitwa pod Grunwaldem).

50 worków

Tyle worków cementu przywozi niemiecki szofer do składu; robotnik szepce, że jest pięć więcej (Pożegnanie z Marią).

1000 i 3000

Rów zaczynało kopać tysiąc starych więźniów, została połowa. W małym obozie w Wirtembergii w dwa miesiące umarło trzy tysiące ludzi (Śmierć powstańca).

Jak wyglądają pytania: 48 zadań z opowiadań Borowskiego w banku

17 otwartych, 12 zamkniętych, po 5 dopasowań i zadań prawda/fałsz, 4 zdania z lukami, 3 rozprawki i 2 zadania do uzupełnienia jednym słowem. Pytania losują się z tej puli, więc dwie sesje z rzędu nie są takie same. Poniżej dosłowne polecenia z banku, bez odpowiedzi.

Proszę państwa do gazu

Opowiadanie z pytania jawnego CKE, więc pytań jest najwięcej: fakty z rampy i sens zachowań.

•Który pojazd według narratora „Proszę państwa do gazu” służy do przewożenia gazu, którym trują ludzi?
•Jak Henri w „Proszę państwa do gazu” tłumaczy narratorowi jego nagłą złość na ludzi idących do gazu?
•Na podstawie opowiadania „Proszę państwa do gazu” wyjaśnij, jaki sens ma pytanie narratora skierowane do Henriego.
•Na podstawie „Proszę państwa do gazu” wyjaśnij, jak zachowuje się dziewczyna o jasnych włosach, gdy narrator milczy w odpowiedzi na jej pytanie, i co to zachowanie mówi o niej.
•Wyjaśnij, jaki efekt osiąga Borowski, kończąc opis rozładunku w „Proszę państwa do gazu” zdaniem, że był to dobry, bogaty transport.

Które opowiadanie, kto, gdzie

Sześć opowiadań i dużo postaci. Najłatwiej pomylić, kto występuje w którym opowiadaniu i gdzie się ono dzieje.

•Jaką formę ma opowiadanie „U nas w Auschwitzu…”?
•Gdzie rozgrywa się akcja opowiadania „Bitwa pod Grunwaldem”?
•Dopasuj postać do opowiadania Tadeusza Borowskiego, w którym występuje.
•Dopasuj cytat do opowiadania, z którego pochodzi.
•Dopasuj pojęcie z języka obozowego, które pojawia się w opowiadaniach Borowskiego, do jego znaczenia.

Postacie i postawy

Charakterystyki i oceny: Iwan, Beker, narrator listów, byli więźniowie w koszarach.

•Scharakteryzuj Iwana z opowiadania „Dzień na Harmenzach”. Podaj dwie cechy i uzasadnij każdą przykładem z tekstu.
•Dopasuj postać z opowiadania „Dzień na Harmenzach” do jej opisu.
•Na podstawie opowiadania „U nas w Auschwitzu…” wyjaśnij, dlaczego narrator uważa, że nadzieja w obozie wyrządza zło.
•Wyjaśnij ironiczny sens tytułu „Bitwa pod Grunwaldem”. Odwołaj się do trzech elementów świata przedstawionego.

Interpretacja

Pytania o całość: sposób opowiadania, moralność w obozie, świadectwo. Potrzebna teza i przykład z konkretnego opowiadania.

•Wyjaśnij, na czym polega koncepcja „zezwierzęcenia” człowieka w obozie koncentracyjnym, którą Tadeusz Borowski ukazuje w swoich opowiadaniach.
•Na podstawie opowiadań Tadeusza Borowskiego wyjaśnij, dlaczego jego proza obozowa uznawana jest za wyjątkowo bezkompromisową i wstrząsającą.
•Na podstawie listu IV z „U nas w Auschwitzu…” wyjaśnij, jakie zadanie narrator stawia przed tymi, którzy przeżyją obóz.

Tematy rozprawek z opowiadań Borowskiego

Czy w świecie obozu można zachować godność? Rozważ problem, odwołując się do opowiadania „U nas w Auschwitzu…” Tadeusza Borowskiego, innego utworu literackiego oraz wybranego kontekstu.
Czy wyzwolenie oznacza koniec zniewolenia? Rozważ problem, odwołując się do opowiadania „Bitwa pod Grunwaldem” Tadeusza Borowskiego, innego utworu literackiego oraz wybranego kontekstu.

Pytania jawne CKE z opowiadań Borowskiego (matura ustna)

Zagadnienia z listy pytań jawnych (1); każde wymaga też wybranego kontekstu.

„Człowiek zlagrowany” jako ofiara zbrodniczego systemu. Omów zagadnienie na podstawie utworu Proszę państwa do gazu Tadeusza Borowskiego. W swojej odpowiedzi uwzględnij również wybrany kontekst.

Do przeczytania przed sprawdzianem

Pełne opracowania opowiadań Borowskiego: streszczenia, charakterystyki postaci i konteksty.

FAQ — Opowiadania

Najczęściej zadawane pytania o ten zakres

Co to znaczy „człowiek zlagrowany” i gdzie to widać w „Proszę państwa do gazu”?

Określenie nie pada w tekście. Chodzi o więźnia, który przyjął prawa obozu za swoje i przestał reagować na zbrodnię jak człowiek z wolności. W „Proszę państwa do gazu” widać to w kilku miejscach: marsylczyk mówi, że „ludzi nie może zabraknąć”, bo obóz żyje z transportów; narrator czuje złość na idących do gazu, a Henri nazywa ją normalną; na koniec transport jest „dobry, bogaty”. Jednocześnie narrator wymiotuje, ucieka od trupów i pyta, czy są jeszcze dobrymi ludźmi, więc system jest tu także jego krzywdą.

Skąd tytuł „Proszę państwa do gazu”?

Zdanie z tytułu w tekście nie pada. Najbliżej jest esesman na rampie, który mówi grzecznie do ludzi z transportu: „Meine Herrschaften, moi państwo, nie rozrzucajcie tak rzeczy”, trzymając w rękach trzcinę. Grzeczna formuła przy wysyłaniu na śmierć to oszustwo, o którym narrator pisze wprost: ludzi idących na śmierć „oszukuje się do ostatniej chwili”.

Czy narrator to Tadeusz Borowski?

Narrator nosi imię autora i ma podobny życiorys: studiuje historię literatury, pisze wiersze, trafia do Auschwitz, potem do obozów w Niemczech. Ale to postać literacka. Na sprawdzianie mów „narrator” albo „Tadek”, a nie „Borowski”, gdy opisujesz jego zachowanie w opowiadaniu.

W jakiej kolejności dzieją się opowiadania?

Nie w kolejności z książki. Najwcześniej „Pożegnanie z Marią”: okupowana Warszawa, zanim narrator trafi do obozu. Potem opowiadania z Birkenau i Oświęcimia: „Proszę państwa do gazu”, „Dzień na Harmenzach”, „U nas w Auschwitzu…”. Jesienią Wirtembergia i „Śmierć powstańca”, gdzie narrator jest już „z Oświęcimia”. Na końcu „Bitwa pod Grunwaldem”, lipiec po wojnie.

Jak przećwiczyć opowiadania Borowskiego przed sprawdzianem?

Zacznij sesję z opowiadań Borowskiego: pytania losowane z 48 w banku, od zamkniętych o fakty z rampy i Harmenz po otwarte o postawy i sens tytułów. Otwarte sprawdza AI i pokazuje, czego zabrakło w odpowiedzi. Zwróć uwagę, z którego opowiadania pytanie pochodzi: to najczęstsza pomyłka.

Opowiadania — zadania maturalne

Wypróbuj pytania z tematu „Opowiadania"

Sprawdzian z lektury „Opowiadania”: co musisz mieć w głowie

Jak zbudowany jest zbiór opowiadań Borowskiego

Chronologia: 20 kroków po opowiadaniach

Kto jest kim

Sceny, o które pytają, z cytatem z tekstu

Rampa: „Zwykły dzień roboczy”

Dziewczyna o jasnych włosach

„Dobry, bogaty transport”

Kobiety z FKL i milczenie

Nadzieja, która zabija

Beker o prawdziwym głodzie

Wybiórka

Śmierć Niny

„Miłość, oczywiście, że miłość!”

Burak za chleb

Liczby, które trzeba pamiętać

Jak wyglądają pytania: 48 zadań z opowiadań Borowskiego w banku

Proszę państwa do gazu

Które opowiadanie, kto, gdzie

Postacie i postawy

Interpretacja

Tematy rozprawek z opowiadań Borowskiego

Pytania jawne CKE z opowiadań Borowskiego (matura ustna)

Do przeczytania przed sprawdzianem

Zobacz, jak wyglądają zadania z działu „Opowiadania"

W jakiej okolicy rozgrywa się akcja opowiadania „Śmierć powstańca”?

Scharakteryzuj kierownika składu z opowiadania „Pożegnanie z Marią”. Wyjaśnij, jaką postawę wobec wojny wyraża przytoczone zdanie.

Dopasuj pojęcie z języka obozowego, które pojawia się w opowiadaniach Borowskiego, do jego znaczenia.

Rozkład 48 zadań w dziale „Opowiadania" po typach

FAQ — Opowiadania

Powiązane działy

Opowiadania do matury 2027