Sprawdzian z „Dżumy”

Poprawna odpowiedź: B

Po zamknięciu bram listy przestały wychodzić, rozmowy międzymiastowe ograniczono do pilnych spraw i zostały tylko depesze z dziesięciu słów. Ludzie rozdzieleni z bliskimi musieli zmieścić całą tęsknotę w kilku utartych formułach.

Poprawna odpowiedź: (1) notatnik; (2) dwóch garnków z grochem; (3) zdaniem

Notatki Tarrou są dla narratora drugim źródłem kroniki. Astmatyk nie ma zegara: przesypuje groch z jednego garnka do drugiego. Grand bez końca poprawia pierwsze zdanie swojej książki o amazonce na kasztance, bo nie umie znaleźć właściwych słów.

Poprawna odpowiedź: 1–C, 2–A, 3–B

• 1. „Mam wstręt do wyroków śmierci” → C. Tarrou, o źródle swojego buntu
• 2. „Ależ ja nie jestem stąd!” → A. Rambert, gdy prosi o prawo wyjazdu
• 3. „Chciałbym nauczyć się wypowiadać” → B. Grand, o kłopocie ze słowami

Tarrou mówi to Rieuxowi, tłumacząc, czemu wolałby w oddziałach sanitarnych wolnych ludzi niż więźniów. Rambert, dziennikarz z Paryża, przekonuje doktora, że jako obcy powinien móc wyjechać. Grand powtarza Rieuxowi, że najprostsze słowo sprawia mu trudność.

Poprawna odpowiedź: B

Pierwsze kazanie oskarża słuchaczy: to oni zasłużyli na zarazę. Po śmierci synka Othona Paneloux mówi już o „nas”, przyznaje, że cierpienia dziecka nie da się wytłumaczyć, i wybiera wiarę bez zastrzeżeń. Nie traci wiary, lecz zmienia ton z pewności na pokorę.

Poprawna odpowiedź: B, C

Parabola mówi o czymś ogólnym przez konkretną historię. W „Dżumie” sygnalizuje to motto z Defoe o przedstawianiu jednego uwięzienia przez inne oraz bohaterowie, którzy reprezentują postawy. Rok akcji jest celowo niepełny, a rozdziały nie mają dat w tytułach.