Matura 2027 · Formuła 2023 Sprawdzono z cke.gov.pl: 20.10.2026

Karta wzorów z matematyki na maturę 2027 „Wybrane wzory matematyczne” CKE — cała karta online

Na maturze z matematyki dostajesz od szkoły broszurę CKE ze wzorami. Poniżej jest cała jej treść — 146 pozycji, dział po dziale, z numerem strony broszury i informacją, czy wzór jest potrzebny na poziomie podstawowym. Do tego lista tego, czego na karcie nie ma i co musisz umieć na pamięć.

Najważniejsze fakty

Nazwa oficjalna
„Wybrane wzory matematyczne na egzamin maturalny z matematyki”
Wersja
EM2023 (plik z września 2022 r.)
Objętość
34 strony, 17 działów; tablica trygonometryczna na s. 34
Poziom
ta sama karta na poziomie podstawowym i rozszerzonym
Kto ją daje
szkoła — własnej karty ani wydruku nie wnosisz
Kalkulator
prosty: cztery działania, procenty, pierwiastek kwadratowy
Matura 2027
bez zmian — ta sama broszura w komunikacie CKE o przyborach z 20 sierpnia 2026 r.

PDF otwiera się na stronie CKE. Ta strona to nasze opracowanie treści karty — na egzaminie obowiązuje broszura CKE.

Spis działów karty

Kolejność i strony jak w broszurze CKE (spis treści na s. 3).

  1. 1. Wartość bezwzględna liczby s. 4
  2. 2. Potęgi i pierwiastki s. 4–5
  3. 3. Logarytmy s. 5–6
  4. 4. Silnia. Współczynnik dwumianowy s. 6
  5. 5. Wzór dwumianowy Newtona s. 7
  6. 6. Wzory skróconego mnożenia s. 7
  7. 7. Funkcja kwadratowa s. 7–9
  8. 8. Ciągi s. 9–11
  9. 9. Trygonometria s. 11–14
  10. 10. Planimetria s. 15–22
  11. 11. Geometria analityczna na płaszczyźnie kartezjańskiej s. 22–26
  12. 12. Stereometria s. 26–28
  13. 13. Kombinatoryka s. 28
  14. 14. Rachunek prawdopodobieństwa s. 29–30
  15. 15. Parametry danych statystycznych s. 31–32
  16. 16. Pochodna funkcji s. 32–33
  17. 17. Tablica wartości funkcji trygonometrycznych s. 34

Na karcie są — choć łatwo je przeoczyć

  • wyróżnik Δ\Delta i wzory na miejsca zerowe — s. 7–8
  • postać kanoniczna i wierzchołek paraboli — s. 8
  • postać iloczynowa i wzory Viète’a — s. 9
  • procent składany — s. 10
  • wartości dla 30∘30^\circ, 45∘45^\circ, 60∘60^\circ — s. 13
  • wzory z 180∘−α180^\circ - \alpha (kąty rozwarte) — s. 14
  • twierdzenie Pitagorasa i twierdzenie cosinusów — s. 15
  • pole trójkąta 12absin⁡γ\frac12 ab\sin\gamma i wzór Herona — s. 16
  • kąty wpisane i środkowe — s. 19
  • symetrie względem osi i początku układu — s. 25
  • klasyczna definicja prawdopodobieństwa — s. 29
  • mediana, średnia ważona, wariancja — s. 31–32
  • pochodne (zakres rozszerzony) — s. 32–33
  • tablica sin, cos, tg od 0° do 90° — s. 34

Wszystkie wzory z karty, dział po dziale

Treść i zapis jak w broszurze CKE. Przy każdej pozycji: strona broszury (link otwiera PDF CKE na tej stronie) i poziom według podstawy programowej — karta jest wspólna i sama poziomów nie oznacza.

PP potrzebny na poziomie podstawowym tylko PR wymaganie z zakresu rozszerzonego (na PP wolno użyć) ogólne oznaczenia i wzory spoza wymagań szczegółowych
146 pozycji

1. Wartość bezwzględna liczby

s. 4 broszury

Definicja wartości bezwzględnej

Wartość bezwzględną liczby rzeczywistej xx definiujemy wzorem:

∣x∣={xdla x≥0−xdla x<0|x| = \begin{cases} x & \text{dla } x \ge 0 \\ -x & \text{dla } x < 0 \end{cases}

Liczba ∣x∣|x| jest to odległość na osi liczbowej punktu o współrzędnej xx od punktu o współrzędnej 00.

Własności wartości bezwzględnej

Dla dowolnej liczby xx mamy:

∣x∣≥0,∣x∣=0 wtedy i tylko wtedy, gdy x=0,∣−x∣=∣x∣|x| \ge 0, \quad |x| = 0 \text{ wtedy i tylko wtedy, gdy } x = 0, \quad |-x| = |x|

Wartość bezwzględna sumy, różnicy i iloczynu

ogólne s. 4 broszury

Dla dowolnych liczb rzeczywistych x,yx, y mamy:

∣x+y∣≤∣x∣+∣y∣∣x−y∣≤∣x∣+∣y∣∣x⋅y∣=∣x∣⋅∣y∣|x+y| \le |x| + |y| \qquad |x-y| \le |x| + |y| \qquad |x \cdot y| = |x| \cdot |y|

Wartość bezwzględna ilorazu

ogólne s. 4 broszury

Ponadto, jeśli y≠0y \ne 0, to:

∣xy∣=∣x∣∣y∣\left|\dfrac{x}{y}\right| = \dfrac{|x|}{|y|}

Nierówności z wartością bezwzględną

Dla dowolnych liczb rzeczywistych aa oraz r≥0r \ge 0 mamy:

∣x−a∣≤r wtedy i tylko wtedy, gdy a−r≤x≤a+r|x-a| \le r \text{ wtedy i tylko wtedy, gdy } a - r \le x \le a + r
∣x−a∣≥r wtedy i tylko wtedy, gdy x≤a−r lub x≥a+r|x-a| \ge r \text{ wtedy i tylko wtedy, gdy } x \le a - r \text{ lub } x \ge a + r

Poziom: Interpretacja geometryczna to PP; nierówności z wartością bezwzględną jako typ zadania — tylko PR.

Uwaga: Czytaj to jako odległość: ∣x−a∣≤r|x-a| \le r to punkty odległe od aa o co najwyżej rr.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2024, zad. 1 (1 pkt) — Nierówność ∣x−1∣≥3|x-1| \ge 3 na osi liczbowej — wprost z pozycji 1.5: ∣x−a∣≥r|x-a| \ge r wtedy i tylko wtedy, gdy x≤a−rx \le a-r lub x≥a+rx \ge a+r. W obecnej podstawie nierówności z wartością bezwzględną to już zakres rozszerzony.

2. Potęgi i pierwiastki

s. 4–5 broszury

Potęga o wykładniku naturalnym

Niech nn będzie liczbą całkowitą dodatnią. Dla dowolnej liczby rzeczywistej aa definiujemy jej nn-tą potęgę:

an=a⋅a⋅…⋅a⏟n razya^n = \underbrace{a \cdot a \cdot \ldots \cdot a}_{n \text{ razy}}

Pierwiastek arytmetyczny

Pierwiastkiem arytmetycznym an\sqrt[n]{a} stopnia nn z liczby a≥0a \ge 0 nazywamy liczbę b≥0b \ge 0 taką, że bn=ab^n = a.

Pierwiastek z kwadratu

W szczególności, dla każdej liczby rzeczywistej aa prawdziwa jest równość:

a2=∣a∣\sqrt{a^2} = |a|

Uwaga: Wynik to ∣a∣|a|, a nie aa: dla a=2−5a = 2-\sqrt5 otrzymasz 5−2\sqrt5-2.

Pierwiastek nieparzystego stopnia z liczby ujemnej

Jeżeli a<0a < 0 oraz liczba nn jest nieparzysta, to an\sqrt[n]{a} oznacza liczbę b<0b < 0 taką, że bn=ab^n = a.

W zbiorze liczb rzeczywistych pierwiastki stopni parzystych z liczb ujemnych nie istnieją.

Potęga o wykładniku całkowitym i wymiernym

Niech m,nm, n będą liczbami całkowitymi dodatnimi. Definiujemy:

  • dla a≠0a \ne 0: a−n=1ana^{-n} = \dfrac{1}{a^n} oraz a0=1a^0 = 1

  • dla a≥0a \ge 0: amn=amna^{\frac{m}{n}} = \sqrt[n]{a^m}

  • dla a>0a > 0: a−mn=1amna^{-\frac{m}{n}} = \dfrac{1}{\sqrt[n]{a^m}}

Uwaga: Praw działań na pierwiastkach w zapisie z pierwiastkiem, np. a⋅b=ab\sqrt{a}\cdot\sqrt{b} = \sqrt{ab}, ani usuwania niewymierności z mianownika karta nie podaje — wynikają z tych wzorów po zapisaniu pierwiastka jako potęgi.

Działania na potęgach

Niech r,sr, s będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi. Jeśli a>0a > 0 i b>0b > 0, to:

ar⋅as=ar+s(ar)s=ar⋅saras=ar−sa^r \cdot a^s = a^{r+s} \qquad (a^r)^s = a^{r \cdot s} \qquad \dfrac{a^r}{a^s} = a^{r-s}
(a⋅b)r=ar⋅br(ab)r=arbr(a \cdot b)^r = a^r \cdot b^r \qquad \left(\dfrac{a}{b}\right)^r = \dfrac{a^r}{b^r}

Jeżeli wykładniki r,sr, s są liczbami całkowitymi, to powyższe wzory obowiązują dla wszystkich liczb a≠0a \ne 0 i b≠0b \ne 0.

Monotoniczność potęgowania

Niech x,yx, y będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi. Jeżeli a∈(0,1)a \in (0, 1), to nierówność ax<aya^x < a^y jest równoważna nierówności x>yx > y. Jeżeli a∈(1,+∞)a \in (1, +\infty), to nierówność ax<aya^x < a^y jest równoważna nierówności x<yx < y.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 2 (1 pkt) — Suma potęg 512+513+5145^{12}+5^{13}+5^{14} — wyłączenie wspólnego czynnika z prawem ar⋅as=ar+sa^r \cdot a^s = a^{r+s} (pozycja 2.6).
  • Matura 2026, zad. 3 (1 pkt) — Pierwiastek z wyrażenia z pierwiastkiem — zamiana na potęgę o wykładniku wymiernym amn=amna^{\frac{m}{n}} = \sqrt[n]{a^m} (pozycja 2.5).

3. Logarytmy

s. 5–6 broszury

Definicja logarytmu

Niech a>0a > 0 i a≠1a \ne 1. Logarytmem log⁡ab\log_a b liczby b>0b > 0 przy podstawie aa nazywamy wykładnik cc potęgi, do której należy podnieść aa, aby otrzymać bb:

log⁡ab=cwtedy i tylko wtedy, gdyac=b\log_a b = c \quad \text{wtedy i tylko wtedy, gdy} \quad a^c = b

Uwaga: log⁡a1=0\log_a 1 = 0 i log⁡aa=1\log_a a = 1 nie są zapisane osobno — wynikają z tej definicji. Pamiętaj o założeniach: liczba logarytmowana dodatnia, podstawa dodatnia i różna od 11.

Postać równoważna definicji

Równoważnie:

alog⁡ab=ba^{\log_a b} = b

Logarytm iloczynu, potęgi i ilorazu

Dla dowolnych liczb rzeczywistych x>0x > 0, y>0y > 0 oraz rr prawdziwe są równości:

log⁡a(x⋅y)=log⁡ax+log⁡aylog⁡axr=r⋅log⁡ax\log_a (x \cdot y) = \log_a x + \log_a y \qquad \log_a x^r = r \cdot \log_a x
log⁡a(xy)=log⁡ax−log⁡ay\log_a \left(\dfrac{x}{y}\right) = \log_a x - \log_a y

Zamiana podstawy logarytmu

tylko PR s. 6 broszury

Wzór na zamianę podstawy logarytmu: jeżeli a>0a > 0, a≠1a \ne 1, b>0b > 0, b≠1b \ne 1 oraz c>0c > 0, to:

log⁡bc=log⁡aclog⁡ab\log_b c = \dfrac{\log_a c}{\log_a b}

Odwrotność logarytmu

tylko PR s. 6 broszury

W szczególności:

log⁡ab=1log⁡ba\log_a b = \dfrac{1}{\log_b a}

Logarytm dziesiętny — oznaczenie

ogólne s. 6 broszury

Zapisy log⁡x\log x oraz lg⁡x\lg x oznaczają log⁡10x\log_{10} x.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 3 (1 pkt) — log⁡3108−2log⁡32\log_3 108-2\log_3 2 — logarytm potęgi i logarytm ilorazu (pozycja 3.3).
  • Matura 2026, zad. 4 (1 pkt) — log⁡84−log⁡832\log_8 4-\log_8 32 — logarytm ilorazu, potem definicja (pozycje 3.3 i 3.1).

4. Silnia. Współczynnik dwumianowy

s. 6 broszury

Cały dział to zakres rozszerzony. Na poziomie podstawowym te same sytuacje liczysz regułą mnożenia, której na karcie nie ma.

Silnia

tylko PR s. 6 broszury

Silnią liczby całkowitej dodatniej nn nazywamy iloczyn kolejnych liczb całkowitych od 11 do nn włącznie:

n!=1⋅2⋅…⋅nn! = 1 \cdot 2 \cdot \ldots \cdot n

Ponadto przyjmujemy umowę, że 0!=10! = 1.

Silnia kolejnej liczby

tylko PR s. 6 broszury

Dla dowolnej liczby całkowitej n≥0n \ge 0 prawdziwa jest równość:

(n+1)!=n!⋅(n+1)(n+1)! = n! \cdot (n+1)

Symbol Newtona (współczynnik dwumianowy)

tylko PR s. 6 broszury

Dla liczb całkowitych n,kn, k spełniających warunki 0≤k≤n0 \le k \le n definiujemy współczynnik dwumianowy (nk)\binom{n}{k} (symbol Newtona):

(nk)=n!k! (n−k)!\dbinom{n}{k} = \dfrac{n!}{k!\,(n-k)!}

Własności symbolu Newtona

tylko PR s. 6 broszury

Prawdziwe są równości:

(nk)=n(n−1)(n−2)⋅…⋅(n−k+1)k!\dbinom{n}{k} = \dfrac{n(n-1)(n-2) \cdot \ldots \cdot (n-k+1)}{k!}
(n0)=1(n1)=n(nn−1)=n(nn)=1\dbinom{n}{0} = 1 \qquad \dbinom{n}{1} = n \qquad \dbinom{n}{n-1} = n \qquad \dbinom{n}{n} = 1
(nk)=(nn−k)(nk)+(nk+1)=(n+1k+1)\dbinom{n}{k} = \dbinom{n}{n-k} \qquad \dbinom{n}{k} + \dbinom{n}{k+1} = \dbinom{n+1}{k+1}

Jak CKE tego używa

5. Wzór dwumianowy Newtona

s. 7 broszury

Zakres rozszerzony. Na poziomie podstawowym wystarczą wzory skróconego mnożenia z działu 6.

Dwumian Newtona — potęga sumy

tylko PR s. 7 broszury

Dla dowolnej liczby całkowitej dodatniej nn oraz dla dowolnych liczb rzeczywistych a,ba, b mamy:

(a+b)n=(n0)an+(n1)an−1b+…+(nk)an−kbk+…+(nn−1)abn−1+(nn)bn(a+b)^n = \dbinom{n}{0} a^n + \dbinom{n}{1} a^{n-1} b + \ldots + \dbinom{n}{k} a^{n-k} b^k + \ldots + \dbinom{n}{n-1} a b^{n-1} + \dbinom{n}{n} b^n

Dwumian Newtona — potęga różnicy

tylko PR s. 7 broszury

Dla dowolnej liczby całkowitej dodatniej nn oraz dla dowolnych liczb rzeczywistych a,ba, b mamy:

(a−b)n=(n0)an−(n1)an−1b+…+(−1)k(nk)an−kbk+…+(−1)n(nn)bn(a-b)^n = \dbinom{n}{0} a^n - \dbinom{n}{1} a^{n-1} b + \ldots + (-1)^k \dbinom{n}{k} a^{n-k} b^k + \ldots + (-1)^n \dbinom{n}{n} b^n

6. Wzory skróconego mnożenia

s. 7 broszury

Wzory od 6.1 do 6.4 karta poprzedza zdaniem „Dla dowolnych liczb rzeczywistych a,ba, b”.

Kwadrat sumy

(a+b)2=a2+2ab+b2(a+b)^2 = a^2 + 2ab + b^2

Kwadrat różnicy

(a−b)2=a2−2ab+b2(a-b)^2 = a^2 - 2ab + b^2

Sześcian sumy

tylko PR s. 7 broszury
(a+b)3=a3+3a2b+3ab2+b3(a+b)^3 = a^3 + 3a^2 b + 3ab^2 + b^3

Sześcian różnicy

tylko PR s. 7 broszury
(a−b)3=a3−3a2b+3ab2−b3(a-b)^3 = a^3 - 3a^2 b + 3ab^2 - b^3

Różnica n-tych potęg

tylko PR s. 7 broszury

Dla dowolnej liczby całkowitej dodatniej nn oraz dowolnych liczb rzeczywistych a,ba, b mamy:

an−bn=(a−b)(an−1+an−2b+…+an−kbk−1+…+abn−2+bn−1)a^n - b^n = (a-b)(a^{n-1} + a^{n-2} b + \ldots + a^{n-k} b^{k-1} + \ldots + a b^{n-2} + b^{n-1})

Różnica kwadratów

W szczególności:

a2−b2=(a−b)(a+b)a^2 - b^2 = (a-b)(a+b)

Różnica kwadratów z jedynką

a2−1=(a−1)(a+1)a^2 - 1 = (a-1)(a+1)

Różnica sześcianów

tylko PR s. 7 broszury
a3−b3=(a−b)(a2+ab+b2)a^3 - b^3 = (a-b)(a^2 + ab + b^2)

Różnica sześcianów z jedynką

tylko PR s. 7 broszury
a3−1=(a−1)(a2+a+1)a^3 - 1 = (a-1)(a^2 + a + 1)

Suma sześcianów

tylko PR s. 7 broszury
a3+b3=(a+b)(a2−ab+b2)a^3 + b^3 = (a+b)(a^2 - ab + b^2)

Suma sześcianów z jedynką

tylko PR s. 7 broszury
a3+1=(a+1)(a2−a+1)a^3 + 1 = (a+1)(a^2 - a + 1)

Różnica n-tej potęgi i jedynki

tylko PR s. 7 broszury
an−1=(a−1)(an−1+an−2+…+a+1)a^n - 1 = (a-1)(a^{n-1} + a^{n-2} + \ldots + a + 1)

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 4 (1 pkt) — (3x+2)2−(2x−3)2(3x+2)^2-(2x-3)^2 — kwadrat sumy i kwadrat różnicy (pozycje 6.1 i 6.2).
  • Matura 2026, zad. 6 (1 pkt) — Wartość x2+10x+25x^2+10x+25 dla x=2−5x=\sqrt2-5 — rozpoznanie kwadratu sumy (x+5)2(x+5)^2 (pozycja 6.1).

7. Funkcja kwadratowa

s. 7–9 broszury

Wyróżnik trójmianu kwadratowego (delta)

Wyróżnikiem Δ\Delta trójmianu kwadratowego ax2+bx+cax^2 + bx + c (a≠0a \ne 0, b,c∈Rb, c \in \mathbb{R}) zmiennej rzeczywistej xx nazywamy liczbę:

Δ=b2−4ac\Delta = b^2 - 4ac

Uwaga: Ujemne bb podstawiaj w nawiasie: dla b=−12b=-12 masz (−12)2=144(-12)^2 = 144, a nie −144-144.

Postać ogólna funkcji kwadratowej

Postać ogólna funkcji kwadratowej:

f(x)=ax2+bx+c,a≠0,b,c∈R,x∈Rf(x) = ax^2 + bx + c, \quad a \ne 0, \quad b, c \in \mathbb{R}, \quad x \in \mathbb{R}

Wierzchołek paraboli

Wykresem funkcji kwadratowej jest parabola o wierzchołku w punkcie:

W=(p,q),gdziep=−b2a,q=−Δ4aW = (p, q), \quad \text{gdzie} \quad p = -\dfrac{b}{2a}, \quad q = -\dfrac{\Delta}{4a}

Gdy a<0a < 0, to ramiona paraboli skierowane są ku dołowi. Gdy a>0a > 0, to ramiona paraboli skierowane są ku górze.

Uwaga: Osi symetrii x=px = p, zbioru wartości i przedziałów monotoniczności karta nie podaje — wyprowadzasz je z wierzchołka i znaku aa. Na PP wierzchołkiem rozwiązujesz też zadania optymalizacyjne.

Rysunek: kierunek ramion paraboli

Rysunek na karcie — opis

Na karcie: dwa wykresy y=ax2y = ax^2 w układzie współrzędnych z zaznaczonymi 00 i 11 na osiach, oba z wierzchołkiem w (0,0)(0,0). Przy podpisie a<0a < 0 parabola ma ramiona skierowane w dół, przy podpisie a>0a > 0 — w górę.

Miejsca zerowe funkcji kwadratowej

Liczba miejsc zerowych funkcji kwadratowej f(x)=ax2+bx+cf(x) = ax^2 + bx + c (liczba pierwiastków trójmianu kwadratowego, liczba rzeczywistych rozwiązań równania kwadratowego ax2+bx+c=0ax^2 + bx + c = 0) zależy od wyróżnika Δ\Delta:

  • jeżeli Δ>0\Delta > 0, to funkcja kwadratowa ma dwa miejsca zerowe (trójmian kwadratowy ma dwa różne pierwiastki rzeczywiste, równanie kwadratowe ma dwa rozwiązania rzeczywiste):

    x1=−b−Δ2a,x2=−b+Δ2ax_1 = \dfrac{-b - \sqrt{\Delta}}{2a}, \qquad x_2 = \dfrac{-b + \sqrt{\Delta}}{2a}
  • jeżeli Δ=0\Delta = 0, to funkcja kwadratowa ma dokładnie jedno miejsce zerowe (trójmian kwadratowy ma jeden pierwiastek, równanie kwadratowe ma dokładnie jedno rozwiązanie rzeczywiste):

    x1=x2=−b2ax_1 = x_2 = -\dfrac{b}{2a}
  • jeżeli Δ<0\Delta < 0, to funkcja kwadratowa nie ma miejsc zerowych (trójmian kwadratowy nie ma pierwiastków rzeczywistych, równanie kwadratowe nie ma rozwiązań rzeczywistych).

Uwaga: Rozwiązania nierówności kwadratowej (odczytu znaku z położenia paraboli) na karcie nie ma.

Postać kanoniczna funkcji kwadratowej

Postać kanoniczna funkcji kwadratowej:

f(x)=a(x−p)2+qf(x) = a(x-p)^2 + q

Uwaga: Najkrótsza droga do wzoru funkcji, gdy znasz wierzchołek i jeszcze jeden punkt wykresu.

Postać iloczynowa funkcji kwadratowej

Jeżeli Δ≥0\Delta \ge 0, to funkcję kwadratową można przedstawić w postaci iloczynowej:

f(x)=a(x−x1)(x−x2)f(x) = a(x - x_1)(x - x_2)

Uwaga: Warunek Δ≥0\Delta \ge 0 jest częścią wzoru: dla Δ<0\Delta < 0 postaci iloczynowej nie ma.

Wzory Viète’a

tylko PR s. 9 broszury

Jeżeli Δ≥0\Delta \ge 0, to:

x1+x2=−bax1⋅x2=cax_1 + x_2 = -\dfrac{b}{a} \qquad x_1 \cdot x_2 = \dfrac{c}{a}

Poziom: Według podstawy to wymaganie tylko z zakresu rozszerzonego. Na PP nie są wymagane, ale wolno ich użyć.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 12.1 (2 pkt) — Wzór funkcji z wierzchołka i punktu — postać kanoniczna f(x)=a(x−p)2+qf(x) = a(x-p)^2 + q (pozycja 7.5); klucz: f(x)=−13(x−3)2+6f(x)=-\frac13(x-3)^2+6.
  • Matura 2026, zad. 10 (2 pkt) — Nierówność 3x2+4x≥6x+83x^2+4x\ge 6x+8 — wyróżnik i pierwiastki z karty (pozycje 7.1 i 7.4), ale odczyt zbioru rozwiązań z położenia paraboli trzeba umieć samodzielnie.

8. Ciągi

s. 9–11 broszury

n-ty wyraz ciągu arytmetycznego

Wzór na nn-ty wyraz ciągu arytmetycznego (an)(a_n), określonego dla n≥1n \ge 1, o pierwszym wyrazie a1a_1 i różnicy rr:

an=a1+(n−1)ra_n = a_1 + (n-1)r

Suma n początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego

Wzory na sumę SnS_n początkowych nn wyrazów ciągu arytmetycznego:

Sn=a1+an2⋅nSn=2a1+(n−1)r2⋅nS_n = \dfrac{a_1 + a_n}{2} \cdot n \qquad S_n = \dfrac{2a_1 + (n-1)r}{2} \cdot n

Trzy kolejne wyrazy ciągu arytmetycznego

Dla sąsiednich wyrazów ciągu arytmetycznego (an)(a_n) prawdziwa jest równość:

an=an−1+an+12dla n≥2a_n = \dfrac{a_{n-1} + a_{n+1}}{2} \quad \text{dla } n \ge 2

n-ty wyraz ciągu geometrycznego

Wzór na nn-ty wyraz ciągu geometrycznego (an)(a_n), określonego dla n≥1n \ge 1, o pierwszym wyrazie a1a_1 i ilorazie qq:

an=a1⋅qn−1dla n≥2a_n = a_1 \cdot q^{n-1} \quad \text{dla } n \ge 2

Uwaga: Zastrzeżenie „dla n≥2n \ge 2” stoi na karcie dosłownie.

Suma n początkowych wyrazów ciągu geometrycznego

Wzory na sumę SnS_n początkowych nn wyrazów ciągu geometrycznego:

Sn=a1⋅1−qn1−qdla q≠1Sn=n⋅a1dla q=1S_n = a_1 \cdot \dfrac{1 - q^n}{1 - q} \quad \text{dla } q \ne 1 \qquad S_n = n \cdot a_1 \quad \text{dla } q = 1

Uwaga: Najpierw sprawdź, czy q≠1q \ne 1 — dla q=1q = 1 karta podaje osobny wzór.

Trzy kolejne wyrazy ciągu geometrycznego

Dla sąsiednich wyrazów ciągu geometrycznego (an)(a_n) prawdziwa jest równość:

(an)2=an−1⋅an+1dla n≥2(a_n)^2 = a_{n-1} \cdot a_{n+1} \quad \text{dla } n \ge 2

Suma nieskończonego ciągu geometrycznego

tylko PR s. 10 broszury

Dany jest nieskończony ciąg geometryczny (an)(a_n), określony dla n≥1n \ge 1, o ilorazie qq. Niech (Sn)(S_n) oznacza ciąg sum początkowych wyrazów ciągu (an)(a_n), to znaczy ciąg określony wzorem Sn=a1+a2+…+anS_n = a_1 + a_2 + \ldots + a_n dla n≥1n \ge 1. Jeżeli ∣q∣<1|q| < 1, to ciąg (Sn)(S_n) ma granicę równą:

S=lim⁡n→∞Sn=a11−qS = \lim\limits_{n \to \infty} S_n = \dfrac{a_1}{1 - q}

Granicę tę nazywamy sumą wszystkich wyrazów ciągu geometrycznego (an)(a_n).

Granica sumy, różnicy, iloczynu i ilorazu ciągów

tylko PR s. 10 broszury

Jeżeli ciągi (an)(a_n) i (bn)(b_n), określone dla każdej liczby naturalnej n≥1n \ge 1, są zbieżne i lim⁡n→∞an=a\lim\limits_{n\to\infty} a_n = a oraz lim⁡n→∞bn=b\lim\limits_{n\to\infty} b_n = b, to ciągi (an+bn)(a_n + b_n), (an−bn)(a_n - b_n), (an⋅bn)(a_n \cdot b_n) są zbieżne, a ponadto:

lim⁡n→∞(an+bn)=a+blim⁡n→∞(an−bn)=a−b\lim\limits_{n\to\infty}(a_n + b_n) = a + b \qquad \lim\limits_{n\to\infty}(a_n - b_n) = a - b
lim⁡n→∞(an⋅bn)=a⋅b\lim\limits_{n\to\infty}(a_n \cdot b_n) = a \cdot b

Jeżeli ponadto bn≠0b_n \ne 0 dla n≥1n \ge 1 oraz b≠0b \ne 0, to ciąg (anbn)\left(\frac{a_n}{b_n}\right) jest zbieżny i:

lim⁡n→∞(anbn)=ab\lim\limits_{n\to\infty}\left(\dfrac{a_n}{b_n}\right) = \dfrac{a}{b}

Twierdzenie o trzech ciągach

tylko PR s. 10 broszury

Jeżeli wyrazy ciągów (an)(a_n), (bn)(b_n) i (cn)(c_n), określonych dla n≥1n \ge 1, spełniają nierówność an≤bn≤cna_n \le b_n \le c_n dla n≥1n \ge 1, a ciągi (an)(a_n) i (cn)(c_n) są zbieżne do wspólnej granicy lim⁡n→∞an=lim⁡n→∞cn=g\lim\limits_{n\to\infty} a_n = \lim\limits_{n\to\infty} c_n = g, to ciąg (bn)(b_n) jest zbieżny, a ponadto lim⁡n→∞bn=g\lim\limits_{n\to\infty} b_n = g.

Procent składany

Jeżeli kapitał początkowy K0K_0 złożymy na okres nn lat na lokacie bankowej, której oprocentowanie wynosi p%p\% w skali rocznej, a kapitalizacja odsetek następuje po upływie każdego roku trwania lokaty, to kapitał końcowy KnK_n jest określony wzorem:

Kn=K0⋅(1+p100)nK_n = K_0 \cdot \left(1 + \dfrac{p}{100}\right)^n

Uwaga: Wzór dotyczy kapitalizacji rocznej. Przy kapitalizacji co kwartał oprocentowanie roczne dzielisz przez 44, a liczbę okresów mnożysz przez 44 — tego na karcie nie ma.

Wybrane granice

tylko PR s. 11 broszury
lim⁡n→∞(1+1n)n=elim⁡n→∞nn=1\lim\limits_{n\to\infty}\left(1 + \dfrac{1}{n}\right)^n = e \qquad \lim\limits_{n\to\infty} \sqrt[n]{n} = 1
lim⁡n→∞an=1dla kaz˙dego a>0\lim\limits_{n\to\infty} \sqrt[n]{a} = 1 \quad \text{dla każdego } a > 0
lim⁡n→∞qn=0dla kaz˙dego q∈(−1,1)\lim\limits_{n\to\infty} q^n = 0 \quad \text{dla każdego } q \in (-1, 1)
lim⁡n→∞1nk=0dla kaz˙dego k>0lim⁡n→∞nk=+∞dla kaz˙dego k>0\lim\limits_{n\to\infty} \dfrac{1}{n^k} = 0 \quad \text{dla każdego } k > 0 \qquad \lim\limits_{n\to\infty} n^k = +\infty \quad \text{dla każdego } k > 0

Jak CKE tego używa

  • Matura 2026, zad. 2 (1 pkt) — Odsetki z lokaty dwuletniej — wzór na procent składany Kn=K0⋅(1+p100)nK_n = K_0 \cdot \left(1 + \frac{p}{100}\right)^n (pozycja 8.10).
  • Matura 2026, zad. 15 (3 pkt) — Ciąg (a1,a9,ak)(a_1, a_9, a_k) jest geometryczny — warunek (a9)2=a1⋅ak(a_9)^2 = a_1 \cdot a_k z pozycji 8.6; klucz: k=41k = 41.
  • Matura 2024, zad. 17 (2 pkt) — Różnica ciągu arytmetycznego z a3a_3 i S15S_{15} — wzory 8.1 i 8.2; klucz: r=−2r=-2.

9. Trygonometria

s. 11–14 broszury

Funkcje trygonometryczne kąta ostrego

Definicje funkcji trygonometrycznych kąta ostrego w trójkącie prostokątnym:

sin⁡α=accos⁡α=bctg⁡α=ab\sin\alpha = \dfrac{a}{c} \qquad \cos\alpha = \dfrac{b}{c} \qquad \operatorname{tg}\alpha = \dfrac{a}{b}

Rysunek: oznaczenia w trójkącie prostokątnym

Rysunek na karcie — opis

Na karcie: trójkąt prostokątny ABCABC z kątem prostym przy CC; a=∣BC∣a = |BC| to przyprostokątna naprzeciw kąta α\alpha, b=∣CA∣b = |CA| to przyprostokątna przy kącie α\alpha, c=∣AB∣c = |AB| to przeciwprostokątna. Kąt α\alpha leży przy wierzchołku AA.

Uwaga: W zadaniu oznaczenia bywają inne niż na rysunku karty — zawsze ustal, który bok leży naprzeciw kąta, a który przy nim.

Funkcje trygonometryczne dowolnego kąta

PP i PR (część) s. 11 broszury

Definicje funkcji trygonometrycznych dowolnego kąta:

sin⁡α=yrcos⁡α=xrtg⁡α=yx, o ile x≠0\sin\alpha = \dfrac{y}{r} \qquad \cos\alpha = \dfrac{x}{r} \qquad \operatorname{tg}\alpha = \dfrac{y}{x}, \text{ o ile } x \ne 0

gdzie r=∣OM∣=x2+y2>0r = |OM| = \sqrt{x^2 + y^2} > 0.

Poziom: Na PP dla kątów od 0∘0^\circ do 180∘180^\circ; dla innych kątów — tylko PR.

Uwaga: Dla kąta rozwartego x<0x < 0, więc cos⁡α<0\cos\alpha < 0 i tg⁡α<0\operatorname{tg}\alpha < 0, a sin⁡α>0\sin\alpha > 0. Karta nie zapisuje tych znaków wprost.

Rysunek: kąt w układzie współrzędnych

Rysunek na karcie — opis

Na karcie: układ współrzędnych i punkt M(x,y)M(x, y) w II ćwiartce na końcowym ramieniu kąta α\alpha (kąt rozwarty, mierzony od dodatniej półosi OxOx); zaznaczony odcinek r=∣OM∣r = |OM| oraz rzuty xx i yy na osie.

Rysunek: wykresy funkcji trygonometrycznych

tylko PR s. 12 broszury

Rysunek na karcie — opis

Na karcie: wykresy y=sin⁡xy = \sin x, y=cos⁡xy = \cos x i y=tg⁡xy = \operatorname{tg} x na osi xx od ok. −π-\pi do ok. 52π\tfrac{5}{2}\pi, z podziałką −π,−12π,0,12π,π,32π,2π-\pi, -\tfrac12\pi, 0, \tfrac12\pi, \pi, \tfrac32\pi, 2\pi oraz 11, −1-1 na osi yy. Przy tangensie są asymptoty pionowe (linie przerywane) w ±12π\pm\tfrac12\pi i 32π\tfrac32\pi oraz w −32π-\tfrac32\pi.

Jedynka trygonometryczna

Związki między funkcjami trygonometrycznymi tego samego kąta:

sin⁡2α+cos⁡2α=1\sin^2\alpha + \cos^2\alpha = 1

Tangens jako iloraz sinusa i cosinusa

tg⁡α=sin⁡αcos⁡αdla α≠12π+kπ,  k∈Z\operatorname{tg}\alpha = \dfrac{\sin\alpha}{\cos\alpha} \quad \text{dla } \alpha \ne \dfrac{1}{2}\pi + k\pi, \; k \in \mathbb{Z}

Poziom: Zapis warunku w radianach odpowiada PR; na PP warunek to α≠90∘\alpha \ne 90^\circ.

Wartości funkcji trygonometrycznych dla 0°, 30°, 45°, 60°, 90°

Wartości funkcji trygonometrycznych dla wybranych kątów:

α\alpha0∘ (0)0^\circ\ (0)30∘ (16π)30^\circ\ \left(\tfrac16\pi\right)45∘ (14π)45^\circ\ \left(\tfrac14\pi\right)60∘ (13π)60^\circ\ \left(\tfrac13\pi\right)90∘ (12π)90^\circ\ \left(\tfrac12\pi\right)
sin⁡α\sin\alpha0012\tfrac1222\tfrac{\sqrt2}{2}32\tfrac{\sqrt3}{2}11
cos⁡α\cos\alpha1132\tfrac{\sqrt3}{2}22\tfrac{\sqrt2}{2}12\tfrac1200
tg⁡α\operatorname{tg}\alpha0033\tfrac{\sqrt3}{3}113\sqrt3nie istnieje

Poziom: Wiersz z miarą łukową (radiany) — tylko PR.

Uwaga: Tabela kończy się na 90∘90^\circ. Wartości dla 120∘120^\circ, 135∘135^\circ, 150∘150^\circ liczysz ze wzorów redukcyjnych z s. 14, np. sin⁡150∘=sin⁡30∘\sin 150^\circ = \sin 30^\circ.

Sinus i cosinus sumy i różnicy kątów

tylko PR s. 13 broszury

Dla dowolnych kątów α\alpha oraz β\beta prawdziwe są równości:

sin⁡(α+β)=sin⁡αcos⁡β+cos⁡αsin⁡β\sin(\alpha+\beta) = \sin\alpha\cos\beta + \cos\alpha\sin\beta
sin⁡(α−β)=sin⁡αcos⁡β−cos⁡αsin⁡β\sin(\alpha-\beta) = \sin\alpha\cos\beta - \cos\alpha\sin\beta
cos⁡(α+β)=cos⁡αcos⁡β−sin⁡αsin⁡β\cos(\alpha+\beta) = \cos\alpha\cos\beta - \sin\alpha\sin\beta
cos⁡(α−β)=cos⁡αcos⁡β+sin⁡αsin⁡β\cos(\alpha-\beta) = \cos\alpha\cos\beta + \sin\alpha\sin\beta

Tangens sumy i różnicy kątów

tylko PR s. 13 broszury

Ponadto:

tg⁡(α+β)=tg⁡α+tg⁡β1−tg⁡α⋅tg⁡β\operatorname{tg}(\alpha+\beta) = \dfrac{\operatorname{tg}\alpha + \operatorname{tg}\beta}{1 - \operatorname{tg}\alpha \cdot \operatorname{tg}\beta}

gdy α,β,α+β≠π2+kπ\alpha, \beta, \alpha+\beta \ne \dfrac{\pi}{2} + k\pi, k∈Zk \in \mathbb{Z};

tg⁡(α−β)=tg⁡α−tg⁡β1+tg⁡α⋅tg⁡β\operatorname{tg}(\alpha-\beta) = \dfrac{\operatorname{tg}\alpha - \operatorname{tg}\beta}{1 + \operatorname{tg}\alpha \cdot \operatorname{tg}\beta}

gdy α,β,α−β≠π2+kπ\alpha, \beta, \alpha-\beta \ne \dfrac{\pi}{2} + k\pi, k∈Zk \in \mathbb{Z}.

Funkcje trygonometryczne podwojonego kąta

tylko PR s. 13 broszury
sin⁡2α=2sin⁡αcos⁡α\sin 2\alpha = 2\sin\alpha\cos\alpha
cos⁡2α=cos⁡2α−sin⁡2αcos⁡2α=2cos⁡2α−1cos⁡2α=1−2sin⁡2α\cos 2\alpha = \cos^2\alpha - \sin^2\alpha \qquad \cos 2\alpha = 2\cos^2\alpha - 1 \qquad \cos 2\alpha = 1 - 2\sin^2\alpha
tg⁡2α=2tg⁡α1−tg⁡2α\operatorname{tg} 2\alpha = \dfrac{2\operatorname{tg}\alpha}{1 - \operatorname{tg}^2\alpha}

o ile tg⁡α\operatorname{tg}\alpha istnieje i tg⁡2α≠1\operatorname{tg}^2\alpha \ne 1.

Wzory redukcyjne

PP i PR (część) s. 14 broszury

Wybrane wzory redukcyjne:

sin⁡(90∘−α)=cos⁡αcos⁡(90∘−α)=sin⁡α\sin(90^\circ - \alpha) = \cos\alpha \qquad \cos(90^\circ - \alpha) = \sin\alpha
sin⁡(90∘+α)=cos⁡αcos⁡(90∘+α)=−sin⁡α\sin(90^\circ + \alpha) = \cos\alpha \qquad \cos(90^\circ + \alpha) = -\sin\alpha
sin⁡(180∘−α)=sin⁡αcos⁡(180∘−α)=−cos⁡αtg⁡(180∘−α)=−tg⁡α\sin(180^\circ - \alpha) = \sin\alpha \qquad \cos(180^\circ - \alpha) = -\cos\alpha \qquad \operatorname{tg}(180^\circ - \alpha) = -\operatorname{tg}\alpha
sin⁡(180∘+α)=−sin⁡αcos⁡(180∘+α)=−cos⁡αtg⁡(180∘+α)=tg⁡α\sin(180^\circ + \alpha) = -\sin\alpha \qquad \cos(180^\circ + \alpha) = -\cos\alpha \qquad \operatorname{tg}(180^\circ + \alpha) = \operatorname{tg}\alpha

Poziom: Jako „wzory redukcyjne” — tylko PR; wzory z 90∘−α90^\circ - \alpha i 180∘−α180^\circ - \alpha są potrzebne na PP (kąty ostre w trójkącie prostokątnym, kąty rozwarte).

Uwaga: Kąt rozwarty z cosinusa: cos⁡α=−0,5\cos\alpha = -0{,}5 daje 180∘−α=60∘180^\circ - \alpha = 60^\circ, czyli α=120∘\alpha = 120^\circ.

Sumy, różnice i iloczyny funkcji trygonometrycznych

tylko PR s. 14 broszury
sin⁡α+sin⁡β=2sin⁡α+β2cos⁡α−β2\sin\alpha + \sin\beta = 2\sin\dfrac{\alpha+\beta}{2}\cos\dfrac{\alpha-\beta}{2}
cos⁡α+cos⁡β=2cos⁡α+β2cos⁡α−β2\cos\alpha + \cos\beta = 2\cos\dfrac{\alpha+\beta}{2}\cos\dfrac{\alpha-\beta}{2}
sin⁡α−sin⁡β=2cos⁡α+β2sin⁡α−β2\sin\alpha - \sin\beta = 2\cos\dfrac{\alpha+\beta}{2}\sin\dfrac{\alpha-\beta}{2}
cos⁡α−cos⁡β=−2sin⁡α+β2sin⁡α−β2\cos\alpha - \cos\beta = -2\sin\dfrac{\alpha+\beta}{2}\sin\dfrac{\alpha-\beta}{2}
sin⁡α⋅sin⁡β=−12[cos⁡(α+β)−cos⁡(α−β)]\sin\alpha \cdot \sin\beta = -\dfrac{1}{2}[\cos(\alpha+\beta) - \cos(\alpha-\beta)]
cos⁡α⋅cos⁡β=12[cos⁡(α+β)+cos⁡(α−β)]\cos\alpha \cdot \cos\beta = \dfrac{1}{2}[\cos(\alpha+\beta) + \cos(\alpha-\beta)]
sin⁡α⋅cos⁡β=12[sin⁡(α+β)+sin⁡(α−β)]\sin\alpha \cdot \cos\beta = \dfrac{1}{2}[\sin(\alpha+\beta) + \sin(\alpha-\beta)]

Okresowość funkcji trygonometrycznych

tylko PR s. 14 broszury

Dla każdego kąta α\alpha i liczby całkowitej kk prawdziwe są związki:

sin⁡(α+k⋅360∘)=sin⁡αcos⁡(α+k⋅360∘)=cos⁡α\sin(\alpha + k \cdot 360^\circ) = \sin\alpha \qquad \cos(\alpha + k \cdot 360^\circ) = \cos\alpha

Ponadto jeżeli α≠90∘+m⋅180∘\alpha \ne 90^\circ + m \cdot 180^\circ (gdzie m∈Zm \in \mathbb{Z}), to:

tg⁡(α+k⋅180∘)=tg⁡α\operatorname{tg}(\alpha + k \cdot 180^\circ) = \operatorname{tg}\alpha

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 17 (1 pkt) — Cosinus z warunku 3tg⁡α=2sin⁡α\sqrt3\operatorname{tg}\alpha=2\sin\alpha — związki tg⁡α=sin⁡αcos⁡α\operatorname{tg}\alpha = \frac{\sin\alpha}{\cos\alpha} i sin⁡2α+cos⁡2α=1\sin^2\alpha + \cos^2\alpha = 1 (pozycje 9.3 i 9.4).
  • Matura 2023, zad. 18 (1 pkt) — Tangens kąta wyznaczonego punktem P=(−3,1)P=(-3,1) — definicja dla dowolnego kąta, tg⁡α=yx\operatorname{tg}\alpha = \frac{y}{x} (pozycja 9.2).

10. Planimetria

s. 15–22 broszury

Oznaczenia w trójkącie

ogólne s. 15 broszury

a,b,ca, b, c – długości boków w trójkącie ABCABC; α,β,γ\alpha, \beta, \gamma – miary kątów wewnętrznych trójkąta leżących, odpowiednio, przy wierzchołkach A,BA, B oraz CC; R,rR, r – długości promieni okręgów, odpowiednio, opisanego i wpisanego w trójkąt ABCABC; ha,hb,hch_a, h_b, h_c – wysokości trójkąta opuszczone, odpowiednio, z wierzchołków A,BA, B i CC; pp – połowa obwodu trójkąta ABCABC.

Na rysunku bok aa leży naprzeciw wierzchołka AA (między BB i CC), bok bb między AA i CC, bok cc między AA i BB.

Połowa obwodu trójkąta

ogólne s. 15 broszury
p=a+b+c2p = \dfrac{a+b+c}{2}

Twierdzenie Pitagorasa i twierdzenie odwrotne

Jeżeli w trójkącie ABCABC kąt γ\gamma jest kątem prostym, to:

a2+b2=c2a^2 + b^2 = c^2

Jeżeli w trójkącie ABCABC długości boków spełniają równość a2+b2=c2a^2 + b^2 = c^2, to kąt γ\gamma jest kątem prostym.

Uwaga: Na rysunku karty kąt prosty jest przy CC, więc cc to przeciwprostokątna. W zadaniu oznaczenia mogą być inne.

Twierdzenie sinusów

tylko PR s. 15 broszury
asin⁡α=2Rbsin⁡β=2Rcsin⁡γ=2R\dfrac{a}{\sin\alpha} = 2R \qquad \dfrac{b}{\sin\beta} = 2R \qquad \dfrac{c}{\sin\gamma} = 2R

Twierdzenie cosinusów

a2=b2+c2−2bc⋅cos⁡αa^2 = b^2 + c^2 - 2bc \cdot \cos\alpha
b2=a2+c2−2ac⋅cos⁡βb^2 = a^2 + c^2 - 2ac \cdot \cos\beta
c2=a2+b2−2ab⋅cos⁡γc^2 = a^2 + b^2 - 2ab \cdot \cos\gamma

Uwaga: Kąt we wzorze leży naprzeciw boku z lewej strony równości.

Pole trójkąta z wysokości

Wzory na pole trójkąta ABCABC:

PΔABC=12a⋅ha=12b⋅hb=12c⋅hcP_{\Delta ABC} = \dfrac{1}{2} a \cdot h_a = \dfrac{1}{2} b \cdot h_b = \dfrac{1}{2} c \cdot h_c

Pole trójkąta z sinusem kąta

PΔABC=12ab⋅sin⁡γ=12bc⋅sin⁡α=12ca⋅sin⁡βP_{\Delta ABC} = \dfrac{1}{2} ab \cdot \sin\gamma = \dfrac{1}{2} bc \cdot \sin\alpha = \dfrac{1}{2} ca \cdot \sin\beta

Uwaga: Kąt musi leżeć między dwoma bokami ze wzoru. Dla kąta rozwartego skorzystaj ze wzoru redukcyjnego: sin⁡150∘=sin⁡30∘\sin 150^\circ = \sin 30^\circ.

Pole trójkąta z promienia okręgu opisanego

tylko PR s. 16 broszury
PΔABC=abc4RP_{\Delta ABC} = \dfrac{abc}{4R}

Pole trójkąta z promienia okręgu wpisanego

ogólne s. 16 broszury
PΔABC=p⋅rP_{\Delta ABC} = p \cdot r

Wzór Herona

ogólne s. 16 broszury
PΔABC=p(p−a)(p−b)(p−c)P_{\Delta ABC} = \sqrt{p(p-a)(p-b)(p-c)}

Poziom: Karta nie podaje nazwy wzoru.

Pole trójkąta z boku i kątów

tylko PR s. 16 broszury
PΔABC=12a2⋅sin⁡β⋅sin⁡γsin⁡α=12b2⋅sin⁡γ⋅sin⁡αsin⁡β=12c2⋅sin⁡α⋅sin⁡βsin⁡γP_{\Delta ABC} = \dfrac{1}{2} a^2 \cdot \dfrac{\sin\beta \cdot \sin\gamma}{\sin\alpha} = \dfrac{1}{2} b^2 \cdot \dfrac{\sin\gamma \cdot \sin\alpha}{\sin\beta} = \dfrac{1}{2} c^2 \cdot \dfrac{\sin\alpha \cdot \sin\beta}{\sin\gamma}

Pole trójkąta z promienia R i kątów

tylko PR s. 16 broszury
PΔABC=2R2⋅sin⁡α⋅sin⁡β⋅sin⁡γP_{\Delta ABC} = 2R^2 \cdot \sin\alpha \cdot \sin\beta \cdot \sin\gamma

Związki miarowe w trójkącie prostokątnym

Przyjmijmy, że w trójkącie ABCABC kąt przy wierzchołku CC jest kątem prostym. Niech DD będzie spodkiem wysokości opuszczonej z wierzchołka CC na podstawę ABAB trójkąta. Wówczas:

hc=∣AD∣⋅∣DB∣hc=abch_c = \sqrt{|AD| \cdot |DB|} \qquad h_c = \dfrac{ab}{c}
r=a+b−c2R=12cr = \dfrac{a+b-c}{2} \qquad R = \dfrac{1}{2} c
a=c⋅sin⁡α=c⋅cos⁡β=b⋅tg⁡α=b⋅1tg⁡βa = c \cdot \sin\alpha = c \cdot \cos\beta = b \cdot \operatorname{tg}\alpha = b \cdot \dfrac{1}{\operatorname{tg}\beta}

Na rysunku: kąt 90∘90^\circ przy CC, wysokość CDCD, boki oznaczone a,b,ca, b, c, kąt α\alpha przy AA i kąt β\beta przy BB.

Uwaga: hc=abch_c = \dfrac{ab}{c} to porównanie dwóch zapisów pola: 12ab=12c⋅hc\frac12 ab = \frac12 c \cdot h_c. Że środek okręgu opisanego leży w środku przeciwprostokątnej, karta nie pisze — podaje tylko R=12cR = \frac12 c.

Związki miarowe w trójkącie równobocznym

aa – długość boku trójkąta równobocznego, hh – wysokość trójkąta równobocznego:

h=a32PΔ=a234r=13hR=23hh = \dfrac{a\sqrt{3}}{2} \qquad P_\Delta = \dfrac{a^2\sqrt{3}}{4} \qquad r = \dfrac{1}{3} h \qquad R = \dfrac{2}{3} h

Na rysunku: trójkąt równoboczny ABCABC z wysokością hh.

Cechy przystawania trójkątów

ogólne s. 17 broszury

Dla trójkątów ABCABC i KLMKLM:

  • cecha „bok–bok–bok”: długości boków trójkąta ABCABC są równe odpowiednim długościom boków trójkąta KLMKLM, np.: ∣AB∣=∣KL∣|AB| = |KL|, ∣BC∣=∣KM∣|BC| = |KM|, ∣CA∣=∣ML∣|CA| = |ML|

  • cecha „bok–kąt–bok”: długości dwóch boków trójkąta ABCABC są równe odpowiednim długościom dwóch boków trójkąta KLMKLM i kąty między tymi parami boków są przystające, np.: ∣AB∣=∣KL∣|AB| = |KL|, ∣BC∣=∣KM∣|BC| = |KM| i ∣∢ABC∣=∣∢LKM∣|\sphericalangle ABC| = |\sphericalangle LKM|

  • cecha „kąt–bok–kąt”: długość jednego boku trójkąta ABCABC jest równa długości jednego boku trójkąta KLMKLM i kąty przyległe do tego boku trójkąta ABCABC są przystające do odpowiednich kątów przyległych do odpowiedniego boku trójkąta KLMKLM, np.: ∣AB∣=∣KL∣|AB| = |KL| oraz ∣∢BAC∣=∣∢KLM∣|\sphericalangle BAC| = |\sphericalangle KLM| i ∣∢ABC∣=∣∢LKM∣|\sphericalangle ABC| = |\sphericalangle LKM|

Przykłady na karcie przypisują wierzchołki nieregularnie (np. w cesze „kąt–bok–kąt” ∢BAC↔∢KLM\sphericalangle BAC \leftrightarrow \sphericalangle KLM) — przepisaliśmy je bez zmian.

Cechy podobieństwa trójkątów

Dla trójkątów ABCABC i KLMKLM:

  • cecha „bok–bok–bok”: długości boków trójkąta ABCABC są proporcjonalne do odpowiednich długości boków trójkąta KLMKLM, np.: ∣AB∣∣KL∣=∣BC∣∣LM∣=∣CA∣∣MK∣\dfrac{|AB|}{|KL|} = \dfrac{|BC|}{|LM|} = \dfrac{|CA|}{|MK|}

  • cecha „bok–kąt–bok”: długości dwóch boków trójkąta ABCABC są proporcjonalne do odpowiednich długości dwóch boków trójkąta KLMKLM i kąty między tymi parami boków są przystające, np.: ∣AB∣∣KL∣=∣AC∣∣KM∣\dfrac{|AB|}{|KL|} = \dfrac{|AC|}{|KM|} i ∣∢BAC∣=∣∢LKM∣|\sphericalangle BAC| = |\sphericalangle LKM|

  • cecha „kąt–kąt–kąt”: kąty trójkąta ABCABC są przystające do odpowiednich kątów trójkąta KLMKLM, np.: ∣∢BAC∣=∣∢LKM∣|\sphericalangle BAC| = |\sphericalangle LKM| i ∣∢ABC∣=∣∢KLM∣|\sphericalangle ABC| = |\sphericalangle KLM| i ∣∢ACB∣=∣∢KML∣|\sphericalangle ACB| = |\sphericalangle KML|

Twierdzenie o dwusiecznej kąta

Jeżeli dwusieczna kąta wewnętrznego (zewnętrznego) trójkąta ABCABC poprowadzona z wierzchołka CC przecina prostą zawierającą odcinek ABAB w punkcie DD, to:

∣AD∣∣BD∣=∣AC∣∣BC∣\dfrac{|AD|}{|BD|} = \dfrac{|AC|}{|BC|}

Poziom: Na PP — dwusieczna kąta wewnętrznego; wersja z kątem zewnętrznym jest poza wymaganiami.

Twierdzenie Talesa i twierdzenie odwrotne

PP i PR (część) s. 18 broszury

Różne proste ABAB i CDCD przecinają się w punkcie PP, przy czym spełniony jest jeden z warunków:

  • punkt AA leży wewnątrz odcinka PBPB oraz punkt CC leży wewnątrz odcinka PDPD LUB

  • punkt AA leży na zewnątrz odcinka PBPB oraz punkt CC leży na zewnątrz odcinka PDPD.

Jeżeli ∣AB∣∣PA∣=∣CD∣∣PC∣\dfrac{|AB|}{|PA|} = \dfrac{|CD|}{|PC|}, to proste ACAC i BDBD są równoległe.

Jeżeli proste ACAC i BDBD są równoległe, to ∣AB∣∣PA∣=∣CD∣∣PC∣\dfrac{|AB|}{|PA|} = \dfrac{|CD|}{|PC|}.

Na karcie są dwa rysunki: proste przecinające się w PP, punkty A,BA, B na jednej i C,DC, D na drugiej po tej samej stronie PP, proste ACAC i BDBD równoległe; oraz PP między punktami (AA i CC po jednej stronie PP, BB i DD po drugiej).

Poziom: Twierdzenie Talesa — PP; twierdzenie odwrotne — tylko PR.

Pole i obwód koła

Pole PP koła o promieniu rr jest równe:

P=πr2P = \pi r^2

Obwód LL koła o promieniu rr jest równy:

L=2πrL = 2\pi r

Wycinek koła i długość łuku

Pole PP wycinka koła o promieniu rr i kącie środkowym α\alpha wyrażonym w stopniach jest równe:

P=α360∘⋅πr2P = \dfrac{\alpha}{360^\circ} \cdot \pi r^2

Długość LL łuku ABAB wycinka koła o promieniu rr i kącie środkowym α\alpha wyrażonym w stopniach jest równa:

L=α360∘⋅2πrL = \dfrac{\alpha}{360^\circ} \cdot 2\pi r

Uwaga: Kąt we wzorze jest w stopniach — nie zamieniaj go na radiany.

Kąty w okręgu (wpisany i środkowy)

Miara kąta wpisanego w okrąg o środku OO jest równa połowie miary kąta środkowego, opartego na tym samym łuku. W szczególności kąt wpisany oparty na półokręgu jest kątem prostym. Miary kątów wpisanych w okrąg o środku OO, opartych na tym samym łuku, są równe.

Na rysunku: kąty wpisane α\alpha i kąt środkowy 2α2\alpha oparte na tym samym łuku.

Kąt między styczną i cięciwą

ogólne s. 19 broszury

Dany jest okrąg o środku w punkcie OO i cięciwa ABAB tego okręgu. Prosta ACAC jest styczna do tego okręgu w punkcie AA, natomiast punkt PP leży na tym okręgu i nie należy do kąta CABCAB. Wtedy:

∣∢APB∣=∣∢CAB∣∣∢AOB∣=2⋅∣∢CAB∣|\sphericalangle APB| = |\sphericalangle CAB| \qquad |\sphericalangle AOB| = 2 \cdot |\sphericalangle CAB|

przy czym wybieramy ten z kątów środkowych AOBAOB, który jest oparty na łuku znajdującym się wewnątrz kąta CABCAB.

Odcinki stycznych

Jeżeli styczne do okręgu w punktach AA i BB przecinają się w punkcie PP, to:

∣PA∣=∣PB∣|PA| = |PB|

Uwaga: Że styczna jest prostopadła do promienia w punkcie styczności, karta pokazuje tylko znakiem kąta prostego na rysunku (s. 22) — w tekście tego nie ma.

Odcinki siecznej i stycznej

ogólne s. 20 broszury

Dane są: prosta przecinająca okrąg w punktach AA i BB oraz prosta styczna do tego okręgu w punkcie CC. Jeżeli proste te przecinają się w punkcie PP, to:

∣PA∣⋅∣PB∣=∣PC∣2|PA| \cdot |PB| = |PC|^2

Pole trapezu

Trapez – czworokąt, który ma co najmniej jedną parę boków równoległych. Wzór na pole PP trapezu:

P=a+b2⋅hP = \dfrac{a+b}{2} \cdot h

gdzie aa, bb – podstawy, hh – wysokość.

Pole równoległoboku

Równoległobok – czworokąt, który ma dwie pary boków równoległych. Wzory na pole PP równoległoboku:

P=ahP=a⋅b⋅sin⁡αP=12⋅∣AC∣⋅∣BD∣⋅sin⁡γP = ah \qquad P = a \cdot b \cdot \sin\alpha \qquad P = \dfrac{1}{2} \cdot |AC| \cdot |BD| \cdot \sin\gamma

Na rysunku: równoległobok ABCDABCD, boki a=∣AB∣a = |AB| i b=∣AD∣b = |AD|, wysokość hh, kąt α\alpha przy AA, kąt γ\gamma między przekątnymi.

Poziom: Wzór z przekątnymi jest poza wymaganiami szczegółowymi.

Pole rombu

Romb – czworokąt, który ma wszystkie boki jednakowej długości. Wzory na pole PP rombu:

P=ahP=a2⋅sin⁡αP=12⋅∣AC∣⋅∣BD∣P = ah \qquad P = a^2 \cdot \sin\alpha \qquad P = \dfrac{1}{2} \cdot |AC| \cdot |BD|

Na rysunku: romb ABCDABCD, bok aa, wysokość hh, kąt α\alpha, przekątne prostopadłe.

Pole deltoidu

ogólne s. 21 broszury

Deltoid – czworokąt wypukły, który ma oś symetrii zawierającą jedną z przekątnych. Wzór na pole PP deltoidu:

P=12⋅∣AC∣⋅∣BD∣P = \dfrac{1}{2} \cdot |AC| \cdot |BD|

Na rysunku: deltoid ABCDABCD z prostopadłymi przekątnymi.

Okrąg opisany na czworokącie

tylko PR s. 21 broszury

Na czworokącie można opisać okrąg wtedy i tylko wtedy, gdy sumy miar jego przeciwległych kątów wewnętrznych są równe 180∘180^\circ.

α+γ=β+δα+γ=180∘β+δ=180∘\alpha + \gamma = \beta + \delta \qquad \alpha + \gamma = 180^\circ \qquad \beta + \delta = 180^\circ

Na rysunku: czworokąt wpisany w okrąg z kątami α,β,γ,δ\alpha, \beta, \gamma, \delta.

Okrąg wpisany w czworokąt

tylko PR s. 22 broszury

W czworokąt wypukły można wpisać okrąg wtedy i tylko wtedy, gdy sumy długości jego przeciwległych boków są równe.

a+c=b+da + c = b + d

Na rysunku: czworokąt opisany na okręgu, boki a,b,c,da, b, c, d, promień prostopadły do boku dd.

Pola figur podobnych

Jeżeli figura B\mathcal{B} o polu PBP_{\mathcal{B}} jest podobna do figury A\mathcal{A} o polu PAP_{\mathcal{A}} (różnym od zera) w skali kk, to stosunek pól tych figur jest równy kwadratowi skali podobieństwa.

PBPA=k2\dfrac{P_{\mathcal{B}}}{P_{\mathcal{A}}} = k^2

Uwaga: Stosunek obwodów figur podobnych to kk, a objętości brył podobnych — k3k^3. Tych zależności na karcie nie ma.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2024, zad. 21 (1 pkt) — Pole równoległoboku z sinusem kąta — P=a⋅b⋅sin⁡αP = a \cdot b \cdot \sin\alpha (pozycja 10.25).
  • Matura 2025, zad. 21 (1 pkt) — Trójkąt z kątem 60∘60^\circ — twierdzenie cosinusów i pole 12absin⁡γ\frac12 ab\sin\gamma (pozycje 10.4 i 10.6).
  • Matura 2026, zad. 20 (1 pkt) — Długość odcinka z twierdzenia Talesa (pozycja 10.17).

11. Geometria analityczna na płaszczyźnie kartezjańskiej

s. 22–26 broszury

Długość odcinka

Długość odcinka ABAB o końcach w punktach A=(xA,yA)A = (x_A, y_A) oraz B=(xB,yB)B = (x_B, y_B) jest równa:

∣AB∣=(xB−xA)2+(yB−yA)2|AB| = \sqrt{(x_B - x_A)^2 + (y_B - y_A)^2}

Środek odcinka

Współrzędne środka S=(xS,yS)S = (x_S, y_S) odcinka ABAB o końcach w punktach A=(xA,yA)A = (x_A, y_A) oraz B=(xB,yB)B = (x_B, y_B) są równe:

xS=xA+xB2yS=yA+yB2x_S = \dfrac{x_A + x_B}{2} \qquad y_S = \dfrac{y_A + y_B}{2}

Na rysunku: odcinek ABAB ze środkiem S(xS,yS)S(x_S, y_S).

Równanie kierunkowe prostej

Jeżeli prosta nie jest równoległa do osi OyOy, to można opisać ją równaniem kierunkowym:

y=ax+by = ax + b

Liczba aa to współczynnik kierunkowy prostej:

a=tg⁡αa = \operatorname{tg}\alpha

Prosta o równaniu y=ax+by = ax + b przecina oś OyOy w punkcie (0,b)(0, b).

Na rysunku: kąt α\alpha między prostą a dodatnią półosią OxOx, punkt bb na osi OyOy.

Uwaga: Monotoniczności funkcji liniowej (znak aa) ani miejsca zerowego x=−bax = -\frac{b}{a} karta nie podaje.

Prosta przez punkt o danym współczynniku kierunkowym

Równanie kierunkowe prostej o danym współczynniku kierunkowym aa, która przechodzi przez punkt P=(x0,y0)P = (x_0, y_0):

y=a(x−x0)+y0y = a(x - x_0) + y_0

Prosta przez dwa punkty (postać kierunkowa)

Równanie kierunkowe prostej, która przechodzi przez dwa dane punkty A=(xA,yA)A = (x_A, y_A) oraz B=(xB,yB)B = (x_B, y_B):

y−yA=a(x−xA),gdziea=yB−yAxB−xAgdy xB≠xAy - y_A = a(x - x_A), \quad \text{gdzie} \quad a = \dfrac{y_B - y_A}{x_B - x_A} \quad \text{gdy } x_B \ne x_A

Równanie ogólne prostej

Ax+By+C=0,gdzie A,B,C∈R i A2+B2≠0Ax + By + C = 0, \quad \text{gdzie } A, B, C \in \mathbb{R} \text{ i } A^2 + B^2 \ne 0

Jeżeli A=0A = 0, to prosta jest równoległa do osi OxOx; jeżeli B=0B = 0, to prosta jest równoległa do osi OyOy; jeżeli C=0C = 0, to prosta przechodzi przez początek układu współrzędnych.

Prosta przez dwa punkty (postać ogólna)

Równanie ogólne prostej, która przechodzi przez dwa dane punkty A=(xA,yA)A = (x_A, y_A) oraz B=(xB,yB)B = (x_B, y_B):

(y−yA)(xB−xA)−(yB−yA)(x−xA)=0(y - y_A)(x_B - x_A) - (y_B - y_A)(x - x_A) = 0

Proste równoległe

Dwie proste o równaniach kierunkowych y=a1x+b1y = a_1 x + b_1 oraz y=a2x+b2y = a_2 x + b_2 są równoległe wtedy i tylko wtedy, gdy:

a1=a2a_1 = a_2

Dwie proste o równaniach ogólnych A1x+B1y+C1=0A_1 x + B_1 y + C_1 = 0 oraz A2x+B2y+C2=0A_2 x + B_2 y + C_2 = 0 są równoległe wtedy i tylko wtedy, gdy:

A1⋅B2−A2⋅B1=0A_1 \cdot B_2 - A_2 \cdot B_1 = 0

Uwaga: Prosta równoległa przez dany punkt: ten sam współczynnik kierunkowy, a wyraz wolny z podstawienia punktu (złożenie 11.4 i 11.8 — gotowego wzoru nie ma).

Proste prostopadłe

Dwie proste o równaniach kierunkowych są prostopadłe wtedy i tylko wtedy, gdy:

a1⋅a2=−1a_1 \cdot a_2 = -1

Dwie proste o równaniach ogólnych są prostopadłe wtedy i tylko wtedy, gdy:

A1⋅A2+B1⋅B2=0A_1 \cdot A_2 + B_1 \cdot B_2 = 0

Poziom: Rozpoznawanie położenia prostych to PP; wyznaczanie prostej prostopadłej do danej wymienia wprost tylko zakres rozszerzony.

Odległość punktu od prostej

tylko PR s. 24 broszury

Odległość dd punktu P(x0,y0)P(x_0, y_0) od prostej o równaniu ogólnym Ax+By+C=0Ax + By + C = 0 jest równa:

d=∣A⋅x0+B⋅y0+C∣A2+B2d = \dfrac{|A \cdot x_0 + B \cdot y_0 + C|}{\sqrt{A^2 + B^2}}

Równanie okręgu (postać kanoniczna)

Równanie okręgu o środku S=(a,b)S = (a, b) i promieniu r>0r > 0 w postaci kanonicznej:

(x−a)2+(y−b)2=r2(x-a)^2 + (y-b)^2 = r^2

Uwaga: Po prawej stronie stoi r2r^2, nie rr. Obraz okręgu w symetrii: przekształcasz środek, promień zostaje ten sam — tego karta nie podaje.

Równanie okręgu (postać ogólna)

tylko PR s. 24 broszury

Równanie okręgu o środku S=(a,b)S = (a, b) i promieniu r>0r > 0 w postaci ogólnej:

x2+y2−2ax−2by+c=0,gdzie c=a2+b2−r2x^2 + y^2 - 2ax - 2by + c = 0, \quad \text{gdzie } c = a^2 + b^2 - r^2

Wektory

tylko PR s. 25 broszury

Współrzędne wektora zaczepionego w punkcie AA (dla punktów A=(xA,yA)A = (x_A, y_A) oraz B=(xB,yB)B = (x_B, y_B)):

AB→=[xB−xA,yB−yA]\overrightarrow{AB} = [x_B - x_A, y_B - y_A]

Jeżeli u⃗=[u1,u2]\vec{u} = [u_1, u_2] oraz v⃗=[v1,v2]\vec{v} = [v_1, v_2] są wektorami oraz a∈Ra \in \mathbb{R}, to:

u⃗+v⃗=[u1+v1,u2+v2]a⋅u⃗=[a⋅u1,a⋅u2]\vec{u} + \vec{v} = [u_1 + v_1, u_2 + v_2] \qquad a \cdot \vec{u} = [a \cdot u_1, a \cdot u_2]

Długością ∣u⃗∣|\vec{u}| wektora u⃗=[u1,u2]\vec{u} = [u_1, u_2] nazywamy liczbę:

∣u⃗∣=(u1)2+(u2)2|\vec{u}| = \sqrt{(u_1)^2 + (u_2)^2}

Przekształcenia geometryczne

PP i PR (część) s. 25 broszury
  • Przesunięcie o wektor u⃗=[a,b]\vec{u} = [a, b] przekształca punkt P=(x,y)P = (x, y) na punkt P′=(x+a,y+b)P' = (x + a, y + b).

  • Symetria osiowa SOxS_{Ox} względem osi OxOx przekształca punkt P=(x,y)P = (x, y) na punkt P′=(x,−y)P' = (x, -y).

  • Symetria osiowa SOyS_{Oy} względem osi OyOy przekształca punkt P=(x,y)P = (x, y) na punkt P′=(−x,y)P' = (-x, y).

  • Symetria środkowa SKS_K względem punktu K=(a,b)K = (a, b) przekształca punkt P=(x,y)P = (x, y) na punkt P′=(2a−x,2b−y)P' = (2a - x, 2b - y).

  • W szczególności symetria środkowa względem początku układu współrzędnych przekształca punkt P=(x,y)P = (x, y) na punkt P′=(−x,−y)P' = (-x, -y).

Poziom: Symetrie względem osi Ox, Oy i początku układu — PP; przesunięcie o wektor — tylko PR; symetria względem dowolnego punktu — poza wymaganiami szczegółowymi.

Uwaga: Przesuwania wykresów funkcji (y=f(x−a)y = f(x-a), y=f(x)+by = f(x) + b) karta nie podaje — jest tylko przesunięcie punktu o wektor.

Pole trójkąta ze współrzędnych wierzchołków

ogólne s. 25 broszury

Pole trójkąta ABCABC o wierzchołkach A=(xA,yA)A = (x_A, y_A), B=(xB,yB)B = (x_B, y_B) oraz C=(xC,yC)C = (x_C, y_C) jest równe:

PΔABC=12⋅∣(xB−xA)(yC−yA)−(yB−yA)(xC−xA)∣P_{\Delta ABC} = \dfrac{1}{2} \cdot |(x_B - x_A)(y_C - y_A) - (y_B - y_A)(x_C - x_A)|

Środek ciężkości trójkąta

Współrzędne środka ciężkości S=(xS,yS)S = (x_S, y_S) trójkąta ABCABC o wierzchołkach A=(xA,yA)A = (x_A, y_A), B=(xB,yB)B = (x_B, y_B) oraz C=(xC,yC)C = (x_C, y_C), czyli punktu przecięcia jego środkowych:

xS=xA+xB+xC3yS=yA+yB+yC3x_S = \dfrac{x_A + x_B + x_C}{3} \qquad y_S = \dfrac{y_A + y_B + y_C}{3}

Uwaga: Że środek ciężkości dzieli każdą środkową w stosunku 2:12:1 od wierzchołka, karta nie podaje.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 24 (1 pkt) — Równanie okręgu przechodzącego przez początek układu — postać kanoniczna (x−a)2+(y−b)2=r2(x-a)^2 + (y-b)^2 = r^2 (pozycja 11.11).
  • Matura 2024, zad. 24 (2 pkt) — Długość boku równoległoboku z punktu przecięcia przekątnych — środek odcinka i długość odcinka (pozycje 11.2 i 11.1); klucz: ∣BC∣=52|BC| = \sqrt{52}.

12. Stereometria

s. 26–28 broszury

Twierdzenie o trzech prostych prostopadłych

tylko PR s. 26 broszury

Prosta kk przebija płaszczyznę w punkcie PP pod kątem ostrym. Prosta ll jest rzutem prostokątnym prostej kk na tę płaszczyznę. Prosta mm leży na tej płaszczyźnie i przechodzi przez punkt PP. Wówczas prosta mm jest prostopadła do prostej kk wtedy i tylko wtedy, gdy mm jest prostopadła do prostej ll.

Oznaczenia w stereometrii

ogólne s. 26 broszury

PcP_c – pole powierzchni całkowitej, PpP_p – pole podstawy, PbP_b – pole powierzchni bocznej, VV – objętość.

Prostopadłościan

Pc=2(ab+bc+ca)V=abcP_c = 2(ab + bc + ca) \qquad V = abc

gdzie a,b,ca, b, c są długościami krawędzi prostopadłościanu. Na rysunku: prostopadłościan ABCDEFGHABCDEFGH z krawędziami aa, bb, cc.

Uwaga: Przekątnej prostopadłościanu a2+b2+c2\sqrt{a^2 + b^2 + c^2} ani wzorów dla sześcianu (przekątna a3a\sqrt3) na karcie nie ma.

Graniastosłup prosty

Pb=Ob⋅hV=Pp⋅hP_b = Ob \cdot h \qquad V = P_p \cdot h

gdzie ObOb jest obwodem podstawy graniastosłupa, natomiast hh – wysokością graniastosłupa. Na rysunku: graniastosłup pięciokątny ABCDEFGHIJABCDEFGHIJ z wysokością hh.

Uwaga: Karta podaje tylko pole powierzchni bocznej. Pole całkowite to Pc=2Pp+PbP_c = 2P_p + P_b — z pamięci.

Ostrosłup

V=13⋅Pp⋅hV = \dfrac{1}{3} \cdot P_p \cdot h

gdzie hh jest wysokością ostrosłupa. Na rysunku: ostrosłup pięciokątny ABCDESABCDES, spodek wysokości OO.

Uwaga: Pola powierzchni ostrosłupa karta nie podaje: Pc=Pp+PbP_c = P_p + P_b.

Walec

Pb=2πrhPc=2πr(r+h)V=πr2hP_b = 2\pi rh \qquad P_c = 2\pi r(r + h) \qquad V = \pi r^2 h

gdzie hh jest wysokością walca, OO – środkiem symetrii podstawy walca, rr – promieniem podstawy walca.

Stożek

Pb=πrlPc=πr(r+l)V=13πr2hP_b = \pi rl \qquad P_c = \pi r(r + l) \qquad V = \dfrac{1}{3}\pi r^2 h

gdzie rr jest promieniem podstawy stożka, hh – jego wysokością, natomiast ll – tworzącą stożka. Punkt OO jest środkiem symetrii podstawy stożka.

Uwaga: W polu powierzchni jest tworząca ll, w objętości wysokość hh. Łączy je twierdzenie Pitagorasa: l2=r2+h2l^2 = r^2 + h^2.

Kula

Pc=4πr2V=43πr3P_c = 4\pi r^2 \qquad V = \dfrac{4}{3}\pi r^3

gdzie rr jest promieniem kuli, natomiast OO – środkiem symetrii kuli.

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 25 (3 pkt) — Objętość stożka z tworzącej i kąta rozwarcia 120∘120^\circ — V=13πr2hV = \frac13\pi r^2 h (pozycja 12.6) plus trygonometria; klucz: V=64πV = 64\pi.
  • Matura 2026, zad. 28 (1 pkt) — Stosunek objętości stożka i walca — wzory z pozycji 12.5 i 12.6.

13. Kombinatoryka

s. 28 broszury

Według podstawy cały dział to zakres rozszerzony. Na poziomie podstawowym liczysz regułą mnożenia i regułą dodawania — tych reguł na karcie nie ma.

Permutacje

tylko PR s. 28 broszury

Liczba wszystkich sposobów, na które nn różnych elementów można ustawić w ciąg, jest równa n!n!.

Kombinacje

tylko PR s. 28 broszury

Liczba wszystkich sposobów, na które spośród nn różnych elementów można wybrać kk elementów (0≤k≤n0 \le k \le n), jest równa (nk)\binom{n}{k}.

Wariacje z powtórzeniami

tylko PR s. 28 broszury

Liczba wszystkich sposobów, na które z nn różnych elementów można utworzyć ciąg, składający się z kk (niekoniecznie różnych) wyrazów, jest równa nkn^k.

Wariacje bez powtórzeń

tylko PR s. 28 broszury

Liczba wszystkich sposobów, na które z nn różnych elementów można utworzyć ciąg, składający się z kk różnych wyrazów (1≤k≤n1 \le k \le n), jest równa:

n!(n−k)!=n⋅(n−1)⋅…⋅(n−k+1)\dfrac{n!}{(n-k)!} = n \cdot (n-1) \cdot \ldots \cdot (n-k+1)

Jak CKE tego używa

14. Rachunek prawdopodobieństwa

s. 29–30 broszury

Własności prawdopodobieństwa

Niech Ω\Omega będzie niepustym zbiorem wszystkich zdarzeń elementarnych doświadczenia losowego, natomiast PP – prawdopodobieństwem określonym na podzbiorach zbioru Ω\Omega. Wtedy:

  • 0≤P(A)≤10 \le P(A) \le 1 dla każdego zdarzenia A⊂ΩA \subset \Omega

  • P(∅)=0P(\emptyset) = 0

  • P(Ω)=1P(\Omega) = 1

  • P(A)≤P(B)P(A) \le P(B) dla każdych zdarzeń AA oraz BB takich, że A⊂B⊂ΩA \subset B \subset \Omega

  • P(A′)=1−P(A)P(A') = 1 - P(A), gdzie A′A' oznacza zdarzenie przeciwne do zdarzenia A⊂ΩA \subset \Omega

  • P(A∪B)=P(A)+P(B)−P(A∩B)P(A \cup B) = P(A) + P(B) - P(A \cap B) dla każdych zdarzeń A,B⊂ΩA, B \subset \Omega

  • P(A∪B)≤P(A)+P(B)P(A \cup B) \le P(A) + P(B) dla każdych zdarzeń A,B⊂ΩA, B \subset \Omega

Klasyczna definicja prawdopodobieństwa

Niech Ω\Omega będzie niepustym skończonym zbiorem wszystkich zdarzeń elementarnych doświadczenia losowego. Jeżeli wszystkie zdarzenia jednoelementowe są jednakowo prawdopodobne, to prawdopodobieństwo zdarzenia losowego AA jest równe:

P(A)=∣A∣∣Ω∣P(A) = \dfrac{|A|}{|\Omega|}

gdzie ∣A∣|A| oznacza liczbę zdarzeń elementarnych sprzyjających zdarzeniu losowemu AA, natomiast ∣Ω∣|\Omega| – liczbę elementów zbioru Ω\Omega.

Uwaga: Liczbę ∣Ω∣|\Omega| i ∣A∣|A| liczysz regułą mnożenia albo tabelą (losowanie dwukrotne ze zwracaniem: tabela n×nn \times n) — tego na karcie nie ma.

Schemat Bernoullego

tylko PR s. 29 broszury

Próbą Bernoullego nazywamy doświadczenie losowe, w którym otrzymujemy jeden z dwóch możliwych wyników. Jeden z nich nazywamy sukcesem, a drugi – porażką. Jeżeli prawdopodobieństwo sukcesu jest równe pp, to prawdopodobieństwo porażki jest równe q=1−pq = 1 - p. Schematem Bernoullego nazywamy ciąg niezależnych powtórzeń prób Bernoullego. W schemacie Bernoullego prawdopodobieństwo Pn(k)P_n(k) uzyskania w nn próbach dokładnie kk sukcesów (0≤k≤n0 \le k \le n) jest równe:

Pn(k)=(nk)⋅pk⋅qn−kP_n(k) = \dbinom{n}{k} \cdot p^k \cdot q^{n-k}

Prawdopodobieństwo warunkowe

tylko PR s. 30 broszury

Niech A,BA, B będą zdarzeniami losowymi zawartymi w Ω\Omega, przy czym P(B)>0P(B) > 0. Prawdopodobieństwem warunkowym P(A∣B)P(A|B) zdarzenia AA pod warunkiem zaistnienia zdarzenia BB nazywamy liczbę:

P(A∣B)=P(A∩B)P(B)P(A|B) = \dfrac{P(A \cap B)}{P(B)}

Twierdzenie o prawdopodobieństwie całkowitym

tylko PR s. 30 broszury

Jeżeli zdarzenia losowe B1,B2,…,BnB_1, B_2, \ldots, B_n zawarte w Ω\Omega spełniają warunki:

  • B1,B2,…,BnB_1, B_2, \ldots, B_n są parami rozłączne, tzn. Bi∩Bj=∅B_i \cap B_j = \emptyset dla i≠ji \ne j, 1≤i≤n1 \le i \le n, 1≤j≤n1 \le j \le n

  • B1∪B2∪…∪Bn=ΩB_1 \cup B_2 \cup \ldots \cup B_n = \Omega

  • P(Bi)>0P(B_i) > 0 dla 1≤i≤n1 \le i \le n

to dla każdego zdarzenia losowego A⊂ΩA \subset \Omega prawdziwa jest równość:

P(A)=P(A∣B1)⋅P(B1)+P(A∣B2)⋅P(B2)+…+P(A∣Bn)⋅P(Bn)P(A) = P(A|B_1) \cdot P(B_1) + P(A|B_2) \cdot P(B_2) + \ldots + P(A|B_n) \cdot P(B_n)

Twierdzenie Bayesa

tylko PR s. 30 broszury

Jeżeli zdarzenia losowe B1,B2,…,BnB_1, B_2, \ldots, B_n spełniają warunki 1–3 jak w twierdzeniu o prawdopodobieństwie całkowitym oraz 4. P(A)>0P(A) > 0, to dla każdego kk (1≤k≤n1 \le k \le n) prawdziwa jest równość:

P(Bk∣A)=P(Bk)⋅P(A∣Bk)P(A∣B1)⋅P(B1)+P(A∣B2)⋅P(B2)+…+P(A∣Bn)⋅P(Bn)P(B_k|A) = \dfrac{P(B_k) \cdot P(A|B_k)}{P(A|B_1) \cdot P(B_1) + P(A|B_2) \cdot P(B_2) + \ldots + P(A|B_n) \cdot P(B_n)}

Wartość oczekiwana zmiennej losowej

ogólne s. 30 broszury

Niech XX będzie zmienną losową o wartościach x1,x2,…,xn∈Rx_1, x_2, \ldots, x_n \in \mathbb{R}, określoną na zbiorze Ω\Omega, przy czym P({ω:ω∈Ω oraz X(ω)=xi})=piP(\{\omega : \omega \in \Omega \text{ oraz } X(\omega) = x_i\}) = p_i dla 1≤i≤n1 \le i \le n. Wartością oczekiwaną zmiennej losowej XX nazywamy liczbę:

E(X)=x1⋅p1+x2⋅p2+…+xn⋅pn\mathbb{E}(X) = x_1 \cdot p_1 + x_2 \cdot p_2 + \ldots + x_n \cdot p_n

Jak CKE tego używa

  • Matura 2026, zad. 30 (2 pkt) — Losowanie liczby dwucyfrowej podzielnej przez 66 — klasyczna definicja P(A)=∣A∣∣Ω∣P(A) = \frac{|A|}{|\Omega|} (pozycja 14.2); klucz: P(A)=925P(A) = \frac{9}{25}.
  • Matura 2025, zad. 28 (1 pkt) — Dwa rzuty kostką, suma oczek 1111 — model klasyczny (pozycja 14.2).

15. Parametry danych statystycznych

s. 31–32 broszury

Średnia arytmetyczna

Średnia arytmetyczna aˉ\bar{a} z liczb a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n jest równa:

aˉ=a1+a2+…+ann\bar{a} = \dfrac{a_1 + a_2 + \ldots + a_n}{n}

Średnia geometryczna

ogólne s. 31 broszury

Średnia geometryczna gˉ\bar{g} z liczb nieujemnych a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n jest równa:

gˉ=a1⋅a2⋅…⋅ann\bar{g} = \sqrt[n]{a_1 \cdot a_2 \cdot \ldots \cdot a_n}

Średnia kwadratowa

ogólne s. 31 broszury

Średnia kwadratowa kˉ\bar{k} z liczb a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n jest równa:

kˉ=(a1)2+(a2)2+…+(an)2n\bar{k} = \sqrt{\dfrac{(a_1)^2 + (a_2)^2 + \ldots + (a_n)^2}{n}}

Nierówności między średnimi

ogólne s. 31 broszury

Niech a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n będą liczbami nieujemnymi. Wtedy (przy powyższych oznaczeniach) prawdziwe są nierówności:

kˉ≥aˉ≥gˉ\bar{k} \ge \bar{a} \ge \bar{g}

Ponadto równość pomiędzy tymi średnimi liczbowymi zachodzi wtedy i tylko wtedy, gdy a1=a2=…=ana_1 = a_2 = \ldots = a_n.

Średnia ważona

Średnia ważona sˉ\bar{s} z liczb a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n, którym przypisano dodatnie wagi – odpowiednio: w1,w2,…,wnw_1, w_2, \ldots, w_n, jest równa:

sˉ=w1⋅a1+w2⋅a2+…+wn⋅anw1+w2+…+wn\bar{s} = \dfrac{w_1 \cdot a_1 + w_2 \cdot a_2 + \ldots + w_n \cdot a_n}{w_1 + w_2 + \ldots + w_n}

Mediana

Medianą uporządkowanego w kolejności niemalejącej zbioru nn danych liczbowych a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n jest:

  • dla nn nieparzystych: an+12a_{\frac{n+1}{2}} (środkowy wyraz ciągu)

  • dla nn parzystych: 12⋅(an2+an2+1)\dfrac{1}{2} \cdot \left(a_{\frac{n}{2}} + a_{\frac{n}{2}+1}\right) (średnia arytmetyczna dwóch środkowych wyrazów ciągu)

Uwaga: Najpierw uporządkuj dane niemalejąco. Dominanty (wartości najczęstszej) na karcie nie ma.

Wariancja i odchylenie standardowe

ogólne s. 32 broszury

Wariancja σ2\sigma^2 danych liczbowych a1,a2,…,ana_1, a_2, \ldots, a_n o średniej arytmetycznej aˉ\bar{a} jest równa:

σ2=(a1−aˉ)2+(a2−aˉ)2+…+(an−aˉ)2n\sigma^2 = \dfrac{(a_1 - \bar{a})^2 + (a_2 - \bar{a})^2 + \ldots + (a_n - \bar{a})^2}{n}

Prawdziwa jest też równość:

σ2=(a1)2+(a2)2+…+(an)2n−(aˉ)2\sigma^2 = \dfrac{(a_1)^2 + (a_2)^2 + \ldots + (a_n)^2}{n} - (\bar{a})^2

Odchylenie standardowe σ\sigma jest pierwiastkiem kwadratowym z wariancji:

σ=(a1−aˉ)2+(a2−aˉ)2+…+(an−aˉ)2n\sigma = \sqrt{\dfrac{(a_1 - \bar{a})^2 + (a_2 - \bar{a})^2 + \ldots + (a_n - \bar{a})^2}{n}}

Jak CKE tego używa

  • Matura 2025, zad. 30 (2 pkt) — Mediana i dominanta ocen z diagramu — mediana jest na karcie (pozycja 15.6), dominanty nie ma; klucz: mediana 4,5, dominanta 6.
  • Matura 2026, zad. 32 (1 pkt) — Średnia siedmiu liczb z dwóch średnich — średnia arytmetyczna (pozycja 15.1).

16. Pochodna funkcji

s. 32–33 broszury

Według podstawy cały dział to zakres rozszerzony. Zadania optymalizacyjne na poziomie podstawowym rozwiązujesz wierzchołkiem paraboli (dział 7).

Pochodna sumy, różnicy, iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej

tylko PR s. 32 broszury
[c⋅f(x)]′=c⋅f′(x)dla c∈R[c \cdot f(x)]' = c \cdot f'(x) \quad \text{dla } c \in \mathbb{R}
[f(x)+g(x)]′=f′(x)+g′(x)[f(x)−g(x)]′=f′(x)−g′(x)[f(x) + g(x)]' = f'(x) + g'(x) \qquad [f(x) - g(x)]' = f'(x) - g'(x)
[f(x)⋅g(x)]′=f′(x)⋅g(x)+f(x)⋅g′(x)[f(x) \cdot g(x)]' = f'(x) \cdot g(x) + f(x) \cdot g'(x)
[f(x)g(x)]′=f′(x)⋅g(x)−f(x)⋅g′(x)[g(x)]2gdy g(x)≠0\left[\dfrac{f(x)}{g(x)}\right]' = \dfrac{f'(x) \cdot g(x) - f(x) \cdot g'(x)}{[g(x)]^2} \quad \text{gdy } g(x) \ne 0
[g(f(x))]′=g′(f(x))⋅f′(x)[g(f(x))]' = g'(f(x)) \cdot f'(x)

Pochodne wybranych funkcji

tylko PR s. 33 broszury

Niech a,b,c,ra, b, c, r będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi.

funkcjapochodna funkcji
f(x)=cf(x) = cf′(x)=0f'(x) = 0
f(x)=ax+bf(x) = ax + bf′(x)=af'(x) = a
f(x)=ax2+bx+cf(x) = ax^2 + bx + cf′(x)=2ax+bf'(x) = 2ax + b
f(x)=xrf(x) = x^rf′(x)=r⋅xr−1f'(x) = r \cdot x^{r-1}
f(x)=axf(x) = \dfrac{a}{x}f′(x)=−ax2f'(x) = -\dfrac{a}{x^2}
f(x)=xf(x) = \sqrt{x}f′(x)=12xf'(x) = \dfrac{1}{2\sqrt{x}}
f(x)=sin⁡xf(x) = \sin xf′(x)=cos⁡xf'(x) = \cos x
f(x)=cos⁡xf(x) = \cos xf′(x)=−sin⁡xf'(x) = -\sin x
f(x)=tg⁡xf(x) = \operatorname{tg} xf′(x)=1(cos⁡x)2f'(x) = \dfrac{1}{(\cos x)^2}
f(x)=exf(x) = e^xf′(x)=exf'(x) = e^x

gdzie ee jest liczbą Eulera; e≈2,72e \approx 2{,}72

Równanie stycznej do wykresu funkcji

tylko PR s. 33 broszury

Jeżeli funkcja ff ma pochodną w punkcie x0x_0, to równanie stycznej do wykresu funkcji ff w punkcie (x0,f(x0))(x_0, f(x_0)) dane jest wzorem:

y=a(x−x0)+f(x0),gdziea=f′(x0)y = a(x - x_0) + f(x_0), \quad \text{gdzie} \quad a = f'(x_0)

Jak CKE tego używa

17. Tablica wartości funkcji trygonometrycznych

s. 34 broszury

Tablica sin, cos, tg od 0° do 90°

Kolumny: α [∘]\alpha\,[^\circ], sin⁡α\sin\alpha, cos⁡α\cos\alpha, tg⁡α\operatorname{tg}\alpha. Kąty całkowite od 0∘0^\circ do 90∘90^\circ co 1∘1^\circ — 91 wierszy w dwóch blokach: od 00 do 45∘45^\circ i od 4545 do 90∘90^\circ (wiersz 45∘45^\circ powtórzony w obu blokach). Wiersze co 5∘5^\circ są pogrubione.

Wartości z dokładnością do czterech miejsc po przecinku, np. sin⁡30∘=0,5000\sin 30^\circ = 0{,}5000, cos⁡30∘=0,8660\cos 30^\circ = 0{,}8660, tg⁡30∘=0,5774\operatorname{tg} 30^\circ = 0{,}5774, tg⁡60∘=1,7321\operatorname{tg} 60^\circ = 1{,}7321. Tangens rośnie od 0,00000{,}0000 do 57,290057{,}2900 (dla 89∘89^\circ); dla 90∘90^\circ w kolumnie tg⁡\operatorname{tg} stoi „–” (sin⁡90∘=1,0000\sin 90^\circ = 1{,}0000, cos⁡90∘=0,0000\cos 90^\circ = 0{,}0000). Kątów rozwartych i miary łukowej w tablicy nie ma.

Uwaga: Tablica działa w obie strony: z wartości funkcji odczytasz kąt. Dla tg⁡α=0,8\operatorname{tg}\alpha = 0{,}8 szukasz sąsiednich wartości tg⁡38∘≈0,7813\operatorname{tg}38^\circ \approx 0{,}7813 i tg⁡39∘≈0,8098\operatorname{tg}39^\circ \approx 0{,}8098 — bliżej jest druga, więc α≈39∘\alpha \approx 39^\circ. Uważaj: kolumny sin⁡\sin i cos⁡\cos stoją obok siebie.

Jak CKE tego używa

  • Informator CKE (PP), zad. 59.1 (1 pkt) — Kąt rozwarcia stożka w zaokrągleniu do 1° — w poleceniu wprost: „Wskazówka: skorzystaj z tablic wartości funkcji trygonometrycznych”.

Czego nie ma na karcie — naucz się na pamięć

Karta podaje wzory, ale nie metody, definicje ze szkoły podstawowej ani wiele własności figur. Każdy punkt poniżej porównaliśmy z pełną treścią karty — tego tam nie znajdziesz, a poziom podstawowy tego wymaga.

Jak się uczyć: zasłoń wzór, powiedz go na głos, a potem rozwiąż jedno zadanie, w którym jest potrzebny.

Liczby rzeczywiste

  • Działania na pierwiastkach w zapisie z pierwiastkiem: a⋅b=ab\sqrt{a}\cdot\sqrt{b} = \sqrt{ab}, ab=ab\sqrt{\tfrac{a}{b}} = \tfrac{\sqrt a}{\sqrt b} (karta ma je tylko jako potęgi o wykładniku wymiernym) oraz usuwanie niewymierności z mianownika.
  • log⁡a1=0\log_a 1 = 0, log⁡aa=1\log_a a = 1 i dziedzina logarytmu: liczba logarytmowana dodatnia, podstawa dodatnia i różna od 11.
  • Procenty: podwyżka o p%p\% to mnożenie przez 1+p1001+\frac{p}{100}, obniżka przez 1−p1001-\frac{p}{100}; punkty procentowe; kapitalizacja częstsza niż roczna.
  • Podzielność i reszty: liczba całkowita to 2k2k albo 2k+12k+1, reszta rr z dzielenia przez dd spełnia 0≤r<d0 \le r < d; cechy podzielności; liczba pierwsza ma dokładnie dwa dzielniki naturalne.
  • Zapis przedziałów liczbowych: nawias kwadratowy, gdy koniec należy do przedziału; przy nieskończoności zawsze okrągły.

Wyrażenia, równania, nierówności, układy

  • Dziedzina i skracanie wyrażeń wymiernych: najpierw rozkład na czynniki, potem dziedzina, na końcu skracanie.
  • Rozwiązywanie nierówności kwadratowej: miejsca zerowe, szkic paraboli, odczyt znaku. Karta podaje tylko pierwiastki i kierunek ramion.
  • Iloczyn jest równy 00 wtedy i tylko wtedy, gdy któryś czynnik jest równy 00.
  • Mnożenie lub dzielenie nierówności przez liczbę ujemną zmienia jej zwrot.
  • Interpretacja geometryczna układu dwóch równań liniowych: oznaczony (proste się przecinają), sprzeczny (równoległe rozłączne), nieoznaczony (pokrywają się).

Funkcje

  • Funkcja liniowa: rośnie dla a>0a > 0, maleje dla a<0a < 0, stała dla a=0a = 0; miejsce zerowe x=−bax = -\frac{b}{a} dla a≠0a \ne 0.
  • Funkcja kwadratowa: oś symetrii x=px = p, zbiór wartości [q,+∞)[q, +\infty) dla a>0a > 0 i (−∞,q](-\infty, q] dla a<0a < 0, przedziały monotoniczności, wartość największa i najmniejsza w przedziale domkniętym (porównanie końców przedziału z wierzchołkiem).
  • Przesuwanie wykresów: y=f(x−a)y = f(x-a) i y=f(x)+by = f(x) + b.
  • Proporcjonalność odwrotna f(x)=axf(x) = \frac{a}{x}: hiperbola, dziedzina R∖{0}\mathbb{R}\setminus\{0\}, monotoniczność osobno w (−∞,0)(-\infty, 0) i (0,+∞)(0, +\infty).
  • Wykresy funkcji wykładniczej i logarytmicznej oraz monotoniczność logarytmu (karta ma tylko monotoniczność axa^x).
  • Odczyt dziedziny, zbioru wartości i miejsc zerowych z wykresu.

Ciągi

  • Monotoniczność ciągu ze znaku an+1−ana_{n+1} - a_n.
  • Sprawdzanie, czy ciąg jest arytmetyczny lub geometryczny przez stałość an+1−ana_{n+1} - a_n lub an+1an\frac{a_{n+1}}{a_n}; obliczanie wyrazów ciągu rekurencyjnego.

Trygonometria

  • Znaki funkcji kąta rozwartego: sin⁡α>0\sin\alpha > 0, cos⁡α<0\cos\alpha < 0, tg⁡α<0\operatorname{tg}\alpha < 0.
  • Wartości dla 120∘120^\circ, 135∘135^\circ, 150∘150^\circ — tabela (s. 13) i tablica (s. 34) kończą się na 90∘90^\circ; liczysz je ze wzorów redukcyjnych.
  • Tożsamość tg⁡α⋅tg⁡(90∘−α)=1\operatorname{tg}\alpha \cdot \operatorname{tg}(90^\circ - \alpha) = 1 (wynika z karty, ale nie jest zapisana).

Planimetria

  • Suma kątów trójkąta (180∘180^\circ) i nn-kąta ((n−2)⋅180∘(n-2)\cdot 180^\circ), kąt wewnętrzny wielokąta foremnego, liczba przekątnych n(n−3)2\frac{n(n-3)}{2}.
  • Wielokąty foremne poza trójkątem równobocznym: przekątna kwadratu a2a\sqrt2, sześciokąt foremny z sześciu trójkątów równobocznych, pole kwadratu i prostokąta.
  • Własności kątów i przekątnych czworokątów: przekątne równoległoboku dzielą się na połowy, rombu są prostopadłe i są dwusiecznymi, prostokąta są równe; suma kątów przy ramieniu trapezu to 180°.
  • Kąty przy prostych równoległych (odpowiadające, naprzemianległe), kąty wierzchołkowe i przyległe.
  • Nierówność trójkąta i zasada „naprzeciw większego kąta leży dłuższy bok”; rozpoznawanie trójkąta ostrokątnego i rozwartokątnego po bokach (c2<a2+b2c^2 < a^2 + b^2 albo c2>a2+b2c^2 > a^2 + b^2).
  • Styczna jest prostopadła do promienia w punkcie styczności (widać to tylko na rysunku).
  • Punkty szczególne trójkąta: środek okręgu opisanego (symetralne), wpisanego (dwusieczne), środek ciężkości dzieli środkową w stosunku 2:12:1; w trójkącie prostokątnym środek okręgu opisanego to środek przeciwprostokątnej.
  • Stosunek obwodów figur podobnych to kk (na karcie jest tylko stosunek pól k2k^2).
  • Długość cięciwy z promienia i odległości od środka (twierdzenie Pitagorasa) oraz ∣AC∣2=∣AB∣⋅∣AD∣|AC|^2 = |AB|\cdot|AD| w trójkącie prostokątnym.

Geometria analityczna

  • Punkt przecięcia dwóch prostych to rozwiązanie układu ich równań.
  • Prosta równoległa lub prostopadła przez dany punkt — gotowego wzoru nie ma, to złożenie wzorów z karty.
  • Obraz okręgu w symetrii: przekształcasz środek, promień zostaje ten sam.

Stereometria

  • Pole całkowite graniastosłupa Pc=2Pp+PbP_c = 2P_p + P_b i ostrosłupa Pc=Pp+PbP_c = P_p + P_b.
  • Sześcian: V=a3V = a^3, Pc=6a2P_c = 6a^2, przekątna ściany a2a\sqrt2, przekątna sześcianu a3a\sqrt3; przekątna prostopadłościanu a2+b2+c2\sqrt{a^2 + b^2 + c^2}.
  • Ostrosłup prawidłowy: spodek wysokości w środku podstawy, wysokość ściany bocznej.
  • Kąt między prostą a płaszczyzną, kąt dwuścienny, kąt rozwarcia stożka i kąt między tworzącą a podstawą.
  • Stosunek objętości brył podobnych to k3k^3.

Kombinatoryka, prawdopodobieństwo, statystyka

  • Reguła mnożenia i reguła dodawania — czyli właśnie to, czego wymaga poziom podstawowy (permutacje i kombinacje z karty to zakres rozszerzony).
  • Dominanta (wartość występująca najczęściej).
  • Odczytywanie danych z diagramów i tabel.

Jak korzystać z karty na egzaminie

  1. 1

    Nazwij dział zadania i otwórz spis treści na s. 3.

    Suma wyrazów? Ciągi, dział 8. Objętość stożka? Stereometria, dział 12. Kąt wpisany? Planimetria, dział 10. Ze spisu przechodzisz od razu na właściwą stronę.

  2. 2

    Zapamiętaj strony, po które sięgasz najczęściej.

    S. 7–9 funkcja kwadratowa, 9–11 ciągi, 13 wartości dla 30°, 45°, 60°, 15–22 planimetria, 26–28 bryły i 34 tablica wartości funkcji trygonometrycznych.

  3. 3

    Szukaj nagłówka, nie samego wzoru.

    Nagłówki mówią słowami, czego wzór dotyczy, np. „Wzory na sumę początkowych wyrazów ciągu geometrycznego”.

  4. 4

    Przeczytaj założenia nad wzorem i oznaczenia pod nim.

    Zdania typu „dla q ≠ 1”, „Jeżeli Δ ≥ 0”, „kąt wyrażony w stopniach” albo „l – tworząca” są częścią wzoru. Dopiero potem podstawiaj liczby.

  5. 5

    Nie szukaj tego, czego na karcie nie ma.

    Reguły mnożenia, sumy kątów wielokąta czy osi symetrii paraboli nie znajdziesz — naucz się listy z poprzedniej sekcji. Na poziomie podstawowym działy 4, 5, 13 i 16 możesz pominąć.

Rozwiązując arkusze, trzymaj obok wydruk karty z cke.gov.pl — na egzaminie nie będziesz jej wtedy przeglądać pierwszy raz.

Przybory na maturze z matematyki 2027

Według komunikatu dyrektora CKE z 20 sierpnia 2026 r. (egzamin maturalny w Formule 2023):

Przybór lub materiałObowiązkowo / fakultatywnieZapewnia
„Wybrane wzory matematyczne na egzamin maturalny z matematyki”obowiązkowoszkoła
kalkulator prostyobowiązkowozdający lub szkoła
linijkaobowiązkowozdający lub szkoła
cyrkielobowiązkowozdający lub szkoła
  • Na każdy egzamin: długopis (lub pióro) z czarnym tuszem. Rysunki wykonuje się długopisem, nie ołówkiem.
  • „Zdający lub szkoła”: przewodniczący zespołu egzaminacyjnego (dyrektor szkoły) informuje, czy dany przybór zapewnia szkoła, czy każdy przynosi własny.
  • Kalkulator prosty to według CKE kalkulator, który „umożliwia wykonywanie tylko dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia, ewentualnie obliczanie procentów lub pierwiastków kwadratowych z liczb”. Naukowy obowiązuje na fizyce i chemii, które mają też inną broszurę („Wybrane wzory i stałe fizykochemiczne…”).

Źródło: Komunikat o materiałach i przyborach pomocniczych w 2027 r. (cke.gov.pl), pkt 1, 2 i 5.

Karta wzorów z matematyki: najczęstsze pytania

Czy karta wzorów jest taka sama na poziomie podstawowym i rozszerzonym?

Tak. Na stronie Informatorów CKE dla Formuły 2023 ten sam plik „Wybrane wzory matematyczne na egzamin maturalny z matematyki” jest podany przy matematyce na poziomie podstawowym i rozszerzonym. Sama karta nie oznacza poziomów — w tej wersji online dopisaliśmy je według podstawy programowej.

Źródło: CKE — Informatory, Formuła 2023

Czy mogę przynieść na maturę własną kartę wzorów albo wydruk?

Nie. Kartę zapewnia szkoła (komunikat CKE o przyborach na 2027 r.). Według Informatora na stoliku mogą być wyłącznie arkusze oraz materiały i przybory wskazane w komunikacie dyrektora CKE, a wniesienie do sali materiałów lub przyborów w nim niewymienionych kończy się unieważnieniem egzaminu z danego przedmiotu.

Źródło: Komunikat o przyborach 2027 (20.08.2026); Informator — część ogólna, wersja 2027, s. 20–21

Kto daje kartę wzorów na maturze? Czy trzeba ją kupić?

Broszurę „Wybrane wzory matematyczne na egzamin maturalny z matematyki” na egzamin z matematyki zapewnia szkoła — tak stoi w kolumnie „Zapewnia” komunikatu o przyborach na 2027 r. Kupować drukowanej wersji nie trzeba; do nauki wystarczy PDF z cke.gov.pl albo ta strona.

Źródło: Komunikat o przyborach 2027

Czy karta wzorów zmieniła się na maturę 2027?

Nie. Komunikat CKE o przyborach z 20 sierpnia 2026 r. wymienia na 2027 r. tę samą broszurę, a na stronie Informatorów jest ten sam plik EM2023 z września 2022 r. Informatory z matematyki od roku szkolnego 2024/2025 odsyłają do tej samej karty (np. „Wybrane wzory matematyczne, strona 34”). Erraty ani nowej wersji nie znaleźliśmy (stan na 20.10.2026).

Źródło: Komunikat o przyborach 2027; Informator z matematyki PR (od 2024/2025)

Czy na karcie wzorów jest delta (wyróżnik)?

Tak. Dział 7 „Funkcja kwadratowa” podaje wyróżnik Δ = b² − 4ac (s. 7), liczbę i wzory miejsc zerowych oraz wierzchołek paraboli i postać kanoniczną (s. 8), postać iloczynową i wzory Viète’a (s. 9). Nie ma natomiast sposobu rozwiązywania nierówności kwadratowej ani osi symetrii paraboli.

Źródło: Karta wzorów CKE (PDF), s. 7–9

Czy na karcie są pochodne?

Tak, dział 16 „Pochodna funkcji” (s. 32–33): pochodna sumy, różnicy, iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej, tabela pochodnych wybranych funkcji i równanie stycznej. Według podstawy programowej to zakres rozszerzony — na poziomie podstawowym zadania optymalizacyjne rozwiązuje się wierzchołkiem paraboli.

Źródło: Karta wzorów CKE (PDF), s. 32–33

Czy na karcie jest prawdopodobieństwo klasyczne i statystyka?

Tak. Na s. 29 jest „Twierdzenie (klasyczna definicja prawdopodobieństwa)” P(A) = |A|/|Ω| i własności prawdopodobieństwa, na s. 31–32 średnia arytmetyczna, ważona, geometryczna i kwadratowa, mediana, wariancja i odchylenie standardowe. Nie ma dominanty ani reguły mnożenia.

Źródło: Karta wzorów CKE (PDF), s. 29–32

Czego nie ma na karcie wzorów z matematyki?

Między innymi: reguły mnożenia i dodawania, dominanty, sumy kątów wielokąta, osi symetrii i zbioru wartości funkcji kwadratowej, rozwiązywania nierówności kwadratowych, przesuwania wykresów, monotoniczności funkcji liniowej, wzorów dla sześcianu i pola całkowitego graniastosłupa, znaków funkcji trygonometrycznych kąta rozwartego. Pełna lista, sprawdzona z treścią karty, jest w sekcji „Czego nie ma na karcie” na tej stronie.

Źródło: Karta wzorów CKE (PDF)

Jaki kalkulator można mieć na maturze z matematyki?

Prosty. Według komunikatu CKE kalkulator prosty „jest to kalkulator, który umożliwia wykonywanie tylko dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia, ewentualnie obliczanie procentów lub pierwiastków kwadratowych z liczb”. Kalkulator naukowy dotyczy fizyki i chemii w Formule 2023.

Źródło: Komunikat o przyborach 2027, pkt 5

Którą kartę pobrać: z 2015 czy z 2023 roku?

Na egzamin w Formule 2023 — z 2023 r. (plik EM2023, podlinkowany na tej stronie i na stronie Informatorów F2023). Karta z 2015 r. jest przeznaczona do egzaminu w Formule 2015 i wciąż wisi wysoko w wynikach wyszukiwania; ma inny układ i inne numery stron.

Źródło: Informatory F2023 (karta EM2023); Karty wzorów F2015 (CKE)

Czy jest wersja karty dla niewidomych albo dla osób z dysleksją?

Dla osób niewidomych CKE udostępnia kartę w piśmie Braille’a (plik ZIP na stronie Informatorów). Komunikat o dostosowaniach na 2027 r. nie wymienia osobnej karty wzorów dla osób z dysleksją ani dyskalkulią — dla tych zdających dostosowanie na maturze z matematyki na poziomie podstawowym to m.in. szczegółowe zasady oceniania rozwiązań zadań otwartych.

Źródło: Karta w piśmie Braille’a (ZIP, CKE); Komunikat o dostosowaniach 2027

Ćwicz z kartą w ręku

Karta pomaga tylko wtedy, gdy wiesz, gdzie co jest. Rozwiązuj zadania maturalne z każdego działu z wyjaśnieniami krok po kroku, a przed egzaminem napisz pełny arkusz z czasem i oceną według kryteriów CKE.

Źródła

Sprawdzono z cke.gov.pl: 20.10.2026

Zmiany na tej stronie

  • 20.10.2026 — Pierwsza wersja. Sprawdzono z cke.gov.pl: karta (plik EM2023) i komunikat o przyborach na 2027 r. — bez zmian w zakresie matematyki.